Tom Povers, leraar aan Zweinstein

[Draco]

“Wat gaat Omber doen?” vroeg Tom alleen maar.
“Ik ben voorwaardelijk geschorst en zolang jij hier verblijft neemt ze al je lessen over.”
“Hoelang moet ik blijven, Minerva?” zei Tom zachtjes. “Niet lang hoop ik?”
“Een poosje denk ik. Ik denk dat je precies op tijd terug bent om je examens na te kijken,” lachte Anderling.
“Ben ik in het St. Holisto?” vroeg Tom verward.
“Inderdaad. Maar denk maar niet dat Jeweetwel hier de boel niet heeft veranderd. Overal staan spionnen op de loer en die brieven alles door wat je ook maar zegt,” zei Anderling.
“Minerva, straks komen ze mij halen, en wat dan?” vroeg Tom.
“Hoezo zouden ze? En trouwens, niemand weet ervan.”
“En wat nou als Omber heeft gepraat? Of een andere leerling?”
“Maar Tom, aan oude mensen als ons hebben ze niets meer. Je loopt geen-”
“Minerva, ik heb toen ze Zweinstein over wilden nemen jou tegengehouden, en ze zijn al in mijn huis geweest!”
“Maak je niet druk, Tom,” zei Anderling vriendelijk, “Over een paar weken kan je weer les geven en is alles over. Maak je geen zorgen.”
Anderling stond op en wilde gaan.
“Ik ga weer naar Zweinstein. De Hal moet nog gerepareerd worden. En trouwens, voor ik het vergeet, professor Zwamdrift ligt op de psychiatrische afdeling. Het is een gesloten afdeling maar als je het aardig vraagt mag je misschien met Sybilla praten, voor gezelschap.”
Anderling draaide zich om en verliet het kamertje. Tom keek nu nog eens goed rond. Op alles wat van het hospitaal was stond een toverstok gekruist met een bot. Het was een heel klein kamertje met alles wit. De grond blonk en alles was schoon. Naast Tom zijn bed stond een bruine wandelstok en Tom wilde rechtop gaan zitten om die te pakken. Een pijnscheut ging door zijn borst en Tom ging weer liggen. Tom sloot langzaam zijn ogen en viel in een niet echt vaste slaap.

Een paar weken gingen voorbij en Tom verveelde zich wezenloos al die tijd. Elke dag kwam de Heler hem pillen tegen de pijn brengen en Tom voelde zich al gauw weer wat beter, ook al bleef hij pijn houden.
“U kan morgenochtend wel naar huis denk ik, meneer,” zei de Heler, “Op Zweinstein moet u wel rust nemen, en niet meteen weer vol aan de slag gaan. Afgesproken?”
“Ja,” zei Tom. Hij was blij dat hij eindelijk weer terug naar Zweinstein kon.
“Ik heb met professor Omber gesproken, en volgende week beginnen de examens. Zo kan u alles weer rustig opbouwen. Gaat u nu nog maar slapen, morgen kunt u naar Zweinstein.”
Tom viel in slaap, maar hij was zo blij dat hij morgen weer naar Zweinstein kon, dat hij niet erg vast sliep. Tom hoorde de deur piepend open gaan. De gezette Heler kwam binnen met een glas in haar handen en een doosje met waarschijnlijk medicijnen.
“Zo,” zei Heler Notenboom bruusk, “Uw slaapmedicijnen.”
“Daar komt u ook op tijd mee!” zei Tom. “Ik kon de slaap maar niet vatten!”
“Had u tegenspraak?” vroeg ze onvriendelijk.
“Ik heb kritiek op het systeem!” zei Tom ietwat boos.
De houding van de Heler was helemaal veranderd ten opzichte van een paar uur eerder. Tom keek haar aan en haar ogen straalde een gloed uit. Een groenige gloed. Tom dacht dat het door de tl-buizen van het ziekenhuis kwam maar de Heler draaide zich om naar Tom. Ze schudde het doosje medicijnen leeg op haar hand en liep naar Tom toe. Met geweld probeerde ze het in Tom’s mond te doen en Tom probeerde tegen te stribbelen, maar ze was te sterk. De Heler hield Tom’s mond dicht en pakte het glas water van het nachtkastje en wilde dat nu in Tom’s mond gieten. Tom pakte snel de wandelstok naast zijn bed en sloeg daarmee op het hoofd van de Heler. Het deed haar niets en Tom probeerde met al zijn kracht te slaan. Toen Tom tegen haar slaap aansloeg, viel ze voorover op de benen van Tom en Tom spuugde alle medicijnen uit. Snel probeerde Tom uit bed te stappen om uit het hospitaal te vluchten. Tom pakte de wandelstok weer samen met zijn toverstok en kleedde zich snel om. Op de gangen van het St. Holisto was het rustig. Er was helemaal niemand. Tom zag dat hij zich op de vierde verdieping bevond, Spreukschade.

[Draco]

Met de pijn in zijn borst zocht Tom naar een lift en toen hij die gevonden had kwam hij op de Begane Grond. Achter de balie zat een vrouw met blond haar. Tom herkende haar want zijn vrouw had hier ook in het ziekenhuis gelegen. Ze was altijd erg onbeleefd geweest.
“En waar denkt u heen te gaan?” vroeg ze chagrijnig.
“Ik?” zei Tom.
“Duidelijk in de war,” zei de vrouw tegen zichzelf. “Volgens de nieuwe wetgeving dient u zich te legitimeren als u het hospitaal verlaat.”
“Ik heb toestemming,” zei Tom. “Van Heler Notenboom. Mijn naam is Tom Povers.”
“Geboortejaar?”
“1912,” zei Tom. “Mijn volledige naam is Thomas Povers.”
“U mag pas morgen weg, meneer Povers. Ik denk dat Heler Notenboom nog niets heeft doorgevoerd. Het zal wel goed zijn. U kan gaan.”
Tom wilde weglopen naar de uitgang en was geschokt dat je zo makkelijk hier weg kon lopen, maar vanuit een weerspiegeling van de etalageruit zag Tom Omber aankomen lopen. Tom kon haar niet meer ontwijken.
“Professor! Wat doet u op de gangen?”
“Ik mag naar Zweinstein, Dorothea,” zei Tom zo luchtig mogelijk.
“Oh, nou ik kom voor Sybilla. Ze is zojuist gestikt in haar medicijnen. Ze heeft geen familie meer dus moest ik haar identificeren en erkennen als Sybilla Zwamdrift.”
“Is ze..overleden?” vroeg Tom.
“Ja. Als u even hier wacht, kunnen we samen naar Zweinstein. Het duurt maar een paar minuten.”
Tom voelde er eigenlijk niets voor maar nam toch plaats bij de uitgang op een stoeltje. Na een kwartier kwam Omber alweer terug en ze liet niets merken van emotie of iets anders.
“Komt u mee, professor?” vroeg ze alleen.
Tom pakte zijn wandelstok en hinkte achter haar aan.
“Waarom sprong u voor professor Anderling?” vroeg ze.
“Minerva stond niet toe dat leerlingen vervloekt werden, ik niet dat Minerva gewond zou raken.”
“Natuurlijk heeft mijn Korps verkeerd gehandeld. Ze hadden nooit de Verlamspreuk mogen uitvoeren. Maar wat gebeurd is, is gebeurd.”
“Uiteraard. Hoe ging het met mijn klassen?”
“Prima. Ik heb alles herhaald voor de SLIJMBAL- en PUIST-kandidaten. Ze zijn nu klaargestoomd voor het examen van volgende week.”
Ze liepen een eindje door totdat ze bij het Verdwijnselpunt stonden.
“Kunt u zelf Verdwijnselen of moet ik u helpen?” vroeg ze.
“Ik kan het zelf.”
“U kan gewoon naar Zweinstein Verdwijnselen. Ik tref u daar.”
Na door een lange buis te zijn geperst en de pijn te voelen in zijn borst stond Tom weer naast Omber op het terrein van Zweinstein.
“Zo. Ik ga naar mijn kamer, want professor Sneep moest mij wat dringends melden. Fijne nacht nog, professor.”
Tom liep langzamer als Omber en Omber was al bij de deuren toen Tom pas halverwege was. Tom dacht na. Zwamdrift was gestikt in medicijnen. Was dat toeval? En wat deed Omber zo laat nog in het St. Holisto? Ging ze kijken of Zwamdrift wel echt dood was? Tom wist zeker dat Omber er meer mee te maken had, met de dood van Zwamdrift. Ze deed soms wel aardig tegen Tom, maar wat nou als zij ook opdracht had gegeven Tom te vermoorden? Of zouden Dooddoeners dat hebben aanbevolen? Tom hinkte met moeite de trap op en ging zijn kantoortje binnen. Tom kon de slaap niet meer vatten en pakte zijn kaart. Sneep en Omber waren nog steeds met elkaar aan het praten terwijl het hele kasteel sliep. Tom trok zijn pyjama aan en toen hij nog een blik op de kaart wierp, stonden Omber en Sneep nog steeds met elkaar te praten. Tom pakte zelfverzekerd zijn wandelstok en toverstaf en liep zachtjes zijn lokaal uit. Het was buiten op de gangen niet koud en Tom verlichte het uiteinde van zijn toverstok. Hinkend liep Tom naar het kantoortje van Omber en fluisterde zachtjes het wachtwoord tegen de waterspuwers.

[Draco]

Toen Tom de trap opkwam hoorde hij al Omber en Sneep praten, hij hoefde er zijn oor nog geen eens tegen de deur voor aan te drukken.
“Sneep, dat heb je nu al honderd keer gezegd, maar dit is mijn school!”
“De Heer van het Duister wilt dat je het veranderd, en dan doe je dat ook!” bulderde Sneep.
“Severus. Ik zal erover nadenken-” begon Omber.
“Erover nadenken, Dorothea? Je bent ten dode opgeschreven als je niet gehoorzaamt!”
“Oké, oké! Al goed. Waar is die brief?”
Tom hoorde Sneep een blaadje uit zijn zak frutselen.
“Hoeveel Decreten moet ik daarvoor in godsnaam ondertekenen?”
“Je stelt ze op en ondertekent ze, dus ik noem ze wel even op en dan schrijft je veer ze op en je hoeft alleen je handtekening te zetten.”
“Begin maar, Severus.”
“Onderwijs Decreet nummer 64: Dementors bewaken alle toegangspoorten van en naar Zweinstein.”
Tom hoorde een veer over perkament heen vliegen.
“Onderwijs Decreet nummer 65: Verweer tegen de Zwarte Kunsten wordt alleen nog maar praktijk in de Zwarte Kunsten.”
“Severus, dat wil ik niet hebben! Dat weet je!” zei Omber boos.
“De Heer van het Duister zijn wil is wet, Dorothea. Hij heeft deze persoonlijk opgesteld!”
“Persoonlijk?” Tom hoorde de angst in Omber haar stem.
“Ja,” zei Sneep kortaf. “Onderwijs Decreet nummer 66: het examen wordt verschoven naar de datum waarop het schoolhoofd het wil.”
“Hoe krijg ik dat voor elkaar met de examencommissie, Severus? Of zorgt de Heer van het Duister daarvoor?”
“Het is jouw school, jij regelt het maar!” zei Sneep ietwat boos. “Onderwijs Decreet nummer 67: leerlingen of leraren die hulp bieden aan Harry Potter worden per direct van school verbannen en eveneens uit de toverwereld.”
“Ha!” lachte Omber, “Eindelijk eens een nuttig iets!”
“Dit waren de Decreten van de Heer van het Duister, Dorothea. Nu mijn verlanglijstje.”
“Jouw verlanglijstje, Severus? Jij hebt hier niks te verlangen!”
Sneep deed net alsof hij het niet hoorde.
“Onderwijs Decreet nummer 68: Severus Sneep is plaatsvervangend schoolhoofd.”
De veer kraste over het perkament.
“Severus!” zei Omber woedend. “Ik wil dat niet hebben!”
“Wat jij wilt doet er niet toe. De Heer van het Duister wil de macht op Zweinstein en ik ga daar samen met Hem voor zorgen!”
Omber hield haar mond. Tom stond een tijdje te luisteren aan de deur totdat Sneep zei:
“En de laatste, Onderwijs Decreet nummer 94: surveillanten worden weer aangesteld om te patrouilleren door de gangen op zoek naar opstandige leerlingen of leraren die hulp verlenen aan Harry Potter.”
Omber slaakte een zucht.
“Ik zal Vilder vragen of hij ze ophangt.”
“Vòòr morgenochtend graag.”
“Komt in orde. Maar Sneep, waarom heeft de Heer van het Duister Harry Potter niet opgepakt toen hij nog op Zweinstein zat?”
“De Heer van het Duister had toen nog niet het Ministerie in zijn macht en nog niet zoveel aanhangers als nu. Op Zweinstein zou hij toen niet veilig zijn geweest met Schouwers die rondliepen. En hij wachtte een goed moment af.”
“Kan hij een paar Schouwers niet aan?” lachte Omber.
“Lach je de Heer van het Duister uit, Dorothea?” vroeg Sneep kil.
“Nee, nee! N-Natuurlijk niet, S-Severus!” stotterde Omber.
“Mooi zo. En als plaatsvervangend schoolhoofd wil ik dat morgen alle Decreten zijn doorgevoerd naar de studenten en leraren. Fijne avond nog.”

[Draco]

Tom deed gauw een paar stappen terug en deed net alsof hij de trap kwam oplopen. Sneep liep staal langs hem en stootte hem alleen maar aan.
“Professor Povers! Wat brengt u nu op dit tijdstip nog hier?” ze ordende haar papieren en legde die op een grote stapel neer.
“Ehm, nou-”
Omber onderbrak hem.
“Professor, nu u er toch bent, ik heb u aan het begin van mijn aanstelling als schoolhoofd al gevraagd of u het zou melden of er opstandelingen aanwezig zijn. Heeft u zich daar aangehouden?”
“Ja, natuurlijk!” loog Tom.
“Draco en professor Sneep beweren wat anders, namelijk. Ze hebben u horen praten in uw lokaal. Komt de naam de ‘Strijders van Perkamentus’ uw bekend voor?”
Tom voelde zichzelf rood aanlopen.
“Aha,” zei Omber, “U heeft mazzel. De Onderwijs Decreten gaan morgen pas in. U kan weer gaan want ik ben doodop.”
Tom zag dat Omber’s veer nog bezig was met allemaal kleine briefjes te schrijven en Tom ging ervan uit dat dat briefjes waren voor de leraren. Hinkend en blij dat hij zonder smoes te hoeven bedenken weer weg kon, vroeg Tom zich af waarom hij Sneep en Malfidus dan niet voor de deur had zien staan, met de Strijders van Perkamentus in zijn lokaal. “Waarschijnlijk was ik met leerlingen bezig,” dacht Tom, terwijl hij naar zijn lokaal liep en voor de rest niemand tegenkwam. Toen Tom bij zijn bed aankwam ging hij erin liggen en vertrok meteen naar droomland.

De volgende morgen werd Tom wakker en stapte uit bed. Nog niet helemaal uitgeslagen deed hij zijn gewaad aan en liep hinkend met zijn wandelstok naar de Grote Zaal. Toen Tom binnenkwam draaiden alle leerlingen hun hoofd en alle leerlingen van Griffoendor, gevolgd door die van Ravenklauw en Huffelpuf stonden op een applaudisseerden voor Tom. Tom kreeg een warm gevoel van binnen en voelde dat hij rood werd. Sneep keek bits de andere kant uit terwijl Omber leerlingen tot stilte wilde oproepen. Tom bedankte hen hartelijk en toen hij naast Anderling en Sneep ging zitten en aan zijn ontbijt begon, vroeg Anderling aan hem:
“Heb je het gehoord van Sybilla?”
“Jazeker,” zei Tom, “Als één van de eerste denk ik.”
“Ja, Dorothea heeft-”
“Hum, hum!” begon Omber, “Mag ik even jullie aandacht?”
De Zaal ging rustig door met praten en niemand nam de moeite naar Omber te kijken. Naast Tom vloog Sneep van zijn stoel af en schreeuwde:
“PROFESSOR OMBER WIL DE AANDACHT, REUZELKOPPEN!”
Hij ging weer zitten en toen Tom twee tellen naar hem keek zag hij dat het adertje bij Sneep zijn slaap vervaarlijk klopte. Alle leerlingen waren direct muisstil. Omber keek zelf ook heel overrompeld naar Sneep en vervolgde toen.
“Sinds vanmorgen zijn er een aantal Onderwijs Decreten bijgekomen. Deze nieuwe regels hangen op het prikbord in de Hal en tevens in jullie leerlingenkamer. Docenten,” en Omber wendde zich tot de Oppertafel, “jullie vinden een blaadje met deze Decreten en tijden voor jullie surveillances in uw kantoor.”
De Zaal keek ongeïnteresseerd naar haar en gingen weer verder met eten en praten, niemand scheen zich ook maar iets van Omber aan te trekken. Alle docenten keken verveeld naar Omber en gingen weer vrolijk verder met praten of de krant te lezen, zoals professor Stronk. Sneep stond weer op, rustiger dan net, en zei:
“En mag ik jullie er op attenderen, dat ik weer als plaatsvervagend schoolhoofd ben aangesteld. Ik duld geen tegenspraak van leerlingen en ik zie niet alles door de vingers! Om alvast een tipje van de sluier op te lichten, volgens Onderwijs Decreet nummer 83 is het leraren verplicht om leerlingen die zich misdragen door te sturen naar het schoolhoofd of plaatsvervangend schoolhoofd. Hier zullen jullie hardhandig en volgens de nieuwste methode worden gestraft!”

[Draco]

Sneep ging weer zitten. Alle Zwadderaars en Vilder klapten luid en Sneep gaf een knikje naar de tafel van Zwadderich. Er werd nu opeens niet meer gepraat en iedereen at zo vlug als hij kon het ontbijt op. Professor Banning was de eerste die de Zaal verliet en toen meer docenten opstonden en Tom bang was dat hij alleen met Sneep en Omber overbleef, liet hij zijn omelet staan en liep ook naar zijn lokaal Verweer tegen de Zwarte Kunsten. De leerlingen waren er natuurlijk nog niet en Tom liep naar binnen. Op zijn bureau lag een roze briefje met het keurig nette handschrift van Omber. Tom las het.

Beste professor Povers,

Sinds gisteravond zijn er een aantal Decreten ingevoerd. Voor uw vak, voorheen Verweer tegen de Zwarte Kunsten, zijn er nieuwe regelingen getroffen. Ik heb u aan het begin van mijn aanstelling erop gewezen dat u geen praktijklessen Verweer tegen de Zwarte Kunsten mag geven. Vanaf heden is dat veranderd en mag u geen theorielessen meer geven. Het vak is veranderd naar “Het Gebruik van de Zwarte Kunsten”, in plaats van Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Dit allemaal volgens de normen van Onderwijs Decreet nummer 65. Omdat de Heer van het Duister Harry Potter in zijn greep wil krijgen, is het vanaf heden verboden om over Harry Potter te praten met collega’s of leerlingen. Als u ons informatie kan verschaffen over de verblijfplaats van Harry Potter, stellen we dat zeer op prijs. Verdere Onderwijs Decreten kunt u vinden op de achterkant van deze brief.

Prof. Dorothea J. Omber, schoolhoofd.

Tom sloeg het blaadje om en keek op de achterkant. Vanaf Onderwijs Decreet nummer 1, ging het tot Onderwijs Decreet nummer 94. Tom nam niet de moeite ze vanaf de nieuwe te lezen en gooide het briefje in de la. Terwijl hij dat deed ging de deur open en kwamen de leerlingen binnen gedruppeld. Allereerst de leden van het Inquisitie Korps, daarna de Griffoendors.
“Goedemorgen!” zei Tom opgewekt.
“Goedemorgen,” klonk het murmelend.
“Nou, ik wilde examens oefenen, maar die zijn verzet naar de laatste week van het schooljaar en ik mag geen theorie meer behandelen, omgedraaid van een eerder verzoek van professor Omber.”
De klas zuchtte, maar Tom las van hun gezichten af dat ze praktijklessen leuker vonden.
“Wat voor praktijk gaat u met ons behandelen, professor?” vroeg Daan Tomas opgewekt.
“Toch geen idiote Vloekafweringen of zo?” vroeg Draco Malfidus spottend.
“Ik wilde spreuken doen die van pas zouden komen bij jullie PUIST-examen. Laten we weer van voor af aan beginnen met een simpele Ontwapeningsspreuk!”
“Wàt?” protesteerde Zwadderich.
“Ik roep professor Omber!” zei Patty Park gedecideerd.
“Ja, doe dat Patty!” zei Margriet Bullemans.
Patty drukte haar vinger op haar badge en Tom slaakte een zucht.
“Moest dat nou echt, juffrouw Park?” vroeg Tom.
“Ja! We moesten het professor Omber melden als iemand zich niet aan de Decreten houdt!”
Na een tiental seconden kwam Omber binnen.
“Wat is er aan de hand, Korps?” vroeg ze zonder op te kijken naar Tom.
“Professor Povers behandeld niet het Gebruik van de Zwarte Kunsten, professor!” zeiden Patty Park en Margriet Bullemans in koor.
“Professor, ik moet u toch zeker niet duidelijk maken wat ik bedoel met het Gebruik van de Zwarte Kunsten?” vroeg ze met opgetrokken wenkbrauw.
“Professor Povers wilde het Gebruik ervan doceren! Hij kreeg alleen de kans niet!” zei Simon Filister.
“Professor, ik zal u nu laten zien wat ik ermee bedoel. Filister, vooraan staan!”
“Nee,” zei hij botweg.
“Nee?” vroeg Omber, “Nee? Ben je geschift? Staan zei ik!”
Snel stond hij op een ging vooraan de klas staan.
“Professor Omber, u gaat toch niet doen wat ik denk dat u gaat doen?” vroeg Tom.

[Draco]

“Dat ga ik zeker!” zei ze hard, “CRUCIO!”
Simon Filister schreeuwde het uit van pijn en plofte op de grond neer.
“Ik ben het niet eens met uw onderwijsmethodes, professor Omber!” zei Tom boos.
“Er niet mee eens? Dien uw klacht maar in bij de Heer van het Duister! Niet bij mij!”
Omber liep met brede passen weg en smeet de deur achter zich dicht.
“Gaat het, Simon?” vroeg Parvati Patil beangstigend.
“Ja,” mompelde hij.
“Als het niet goed gaat, meneer Filister, gaat u maar naar de Ziekenzaal, goed?” vroeg Tom.
Hij mompelde iets.
“Nou, wanneer gaan we beginnen?” vroeg Draco Malfidus hoopvol.
“U wilt toch niet echt de Cruciatusvloek gaan oefenen, meneer Malfidus?” vroeg Tom met een zucht.
“U heeft professor Omber toch gehoord?” blafte Patty Park, “Ik wil Lubbermans!”
“Geef mij dan maar Filister,” zei Draco Malfidus, “Die van mij doen meer pijn dan die van Omber.”
“Wacht! We gaan NIET op elkaar oefenen!” zei Tom. “Laten we iets anders-”
“Wilt u vermoord worden door de Heer van het Duister?” vroeg Patty Park.
“N-Nee,” stamelde Tom, “Maar ik sta het niet toe dat er op leerlingen de Cruciatusvloek wordt gebruikt!”
“Het is noodzakelijk voor ons praktijkexamen Gebruik van de Zwarte Kunsten, professor!”
“Moet je dan een Onvergefelijke Vloek gebruiken op de examinator? Dacht het niet!” snauwde Tom.
“Professor-”
“Genoeg! Les afgelopen! Jullie kunnen gaan!”
Nogal verbaasd verlieten ze het lokaal.
“Ik ga erover praten met professor Omber,” zei Tom hen nog achterna.
De les was veel eerder afgelopen dan normaal en Tom liep naar zijn kantoortje. Moest hij nou ook al op bijvoorbeeld eerstejaars Onvergefelijke Vloeken gebruiken? Tom vond dat Omber het niet goed had uitgelegd. Het rare voorwerp dat Tom een tijdje geleden van Omber had gehad stond nog steeds in zijn boekenkast. Nog steeds cirkelde het hoofd van Harry Potter rond in de kom als Tom erboven hing. Tom vroeg zich af waarom Omber dat nooit gezien had. Tom noemde het voorwerp de Herinneringenkom en Tom had al een paar keer geprobeerd om ook met zijn toverstaf tegen zijn slaap aan te tikken, maar tot nu toe zonder succes. Tom pakte de kom uit de kast en zette hem nog eens op zijn bureau. De Runen die om de kom heen stond gegrift snapte Tom niet want hij had nooit Leer de Oude Runen gevolgd. Tom tikte weer met zijn toverstaf op zijn slaap en concentreerde zich. Voor het eerst vloog er een zilveren draad uit zijn slaap en nogal perplex gooide Tom de sliert in de kom. Toen hij met zijn hoofd erboven hing zag hij zijn eigen gezicht, alleen dan vele jaren jonger. Op het moment dat Tom de substantie aan wilde raken kwam Omber binnengestormd met Draco Malfidus, Vincent Korzel, Karel Kwast en Patty Park aan haar zijde.
“Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat u deze leerlingen eerder heeft weggestuurd omdat u weigerde les te geven in het Gebruik van de Zwarte Kunsten?”
“Ehm,” zei Tom overdonderd, “Dat klopt!”
Omber’s blik gleed af naar de kom op tafel en ze leek meteen vergeten te zijn waarvoor ze kwam.
“Heeft u ontdekt wat dat maffe ding doet? Perkamentus laat er geen woord over los!”
“Nou,” begon Tom, “Ik bestudeerde het.”
“Maar dat is dat ding wat Sneep ook op zijn kamer had toen Potter bijles had, twee jaar geleden!” zei Draco Malfidus.
“Sneep? Weet je dat zeker, Draco?” vroeg Omber, “Weet Sneep wat dat ding doet?”
“Ja! Ik heb het zelf gezien!” zei Draco Malfidus zelfverzekerd.
“En waarom is mij toen nooit iets gemeld van die bijlessen?” vroeg Omber kwaad.
“U was toen nog geen schoolhoofd geloof ik,” zei Draco Malfidus nuchter.
“Korzel, Kwast,” snauwde Omber, “Maak jezelf nuttig en haal professor Sneep.”
Ze vertrokken halsoverkop en gooide de deur achter zich dicht. Draco Malfidus deed een paar stappen naar voren.
“Pas op, Draco. Je weet niet wat het is!” zei Patty Park bang.

[Draco]

“Dat weet ik wel!” Hij keek erin en zijn bleke gezicht werd weerspiegeld in de substantie. Tom zag zijn eigen hoofd ronddraaien in de kom en moest iets bedenken voordat hij in de kom zou gaan.
“Krijg nou wat!” zei Tom opeens, “Potter loopt over het terrein! Daar bij Hagrid!”
Omber draaide zich vliegensvlug om en keek door het raampje heen. Draco Malfidus werd afgeleid en rende ook naar het raampje toe.
“Hij ging naar binnen bij Hagrid!” zei Tom.
“Weet je dat zeker?” vroeg Omber toen ze hem doordringend aankeek. “Heel, heel, heel erg zeker?”
“Hij liegt,” zei Draco Malfidus, “Tante Bellatrix heeft mij-”
“Het kan ons geen barst schelen wat je lieve tante je geleerd heeft, Draco,” zei een lijzige stem in de deuropening.
“Severus!” zei Omber die zich van het raam afwendde. “Nu je er bent, wat is dat bij Merlijns baard voor voorwerp?”
Tom zag Sneep naar Omber staren alsof ze iets verschrikkelijks had gezegd maar hij zei:
“Dat is een Hersenpan. Die van Perkamentus als ik het niet mis heb. Je kan er gedachten in gooien en die weer herbeleven.” Hij trok zijn toverstok en Tom schrok zich te pletter. Hij zette het tegen zijn slaap aan en gooide een vieze, vette, dikke draad in de kom. Het hoofd van Tom verdween en maakte plaats voor het hoofd van Albus Perkamentus.
“Toen ik erin keek zag ik het hoofd van Potter, Sneep! Leg eens uit!” zei Omber.
“Dan heeft of Potter of Perkamentus er een herinnering in gegooid waar Potter een grote rol in speelde,” zei Sneep.
“Nou, dan wil ik die wel eens zien!”
“Heeft u die in een potje bewaard?” vroeg Sneep.
“Nee natuurlijk niet!”
“Oh,” zei Sneep. “De herinnering is dan nu verloren gegaan.”
“Verloren gegaan? Maar ik wil hem zien! Misschien bevat het wel cruciale informatie, Sneep!”
“Cruciale informatie over wat?” vroeg Sneep verveeld.
“Laat maar! Als je mij zogenaamd niet begrijpt! Je kan weer gaan, Severus!”
Sneep beende met brede passen de klas weer uit zonder ook maar iemand aan te staren.
“Professor Povers, u bent voorwaardelijk geschorst wegens het niet nakomen van de regels en afspraken omtrent uw lessen!”
“Maar-” begon Tom.
“Nee, geen tegenspraak! Ik neem uw lessen over en u bent elke les aanwezig om te zien hoe een volwaardige professor het aanpakt.”
Draco Malfidus en aanhang lachte naar Tom en dromden de klas uit.
“Ik zal de tweedejaars straks even flink aan de tand voelen!” zei Omber met een gemene grijns. De bel ging en Omber haastte zich naar het bureau. Tom toverde een stoeltje en een tafel van achteren vandaan en zette die achter Omber neer, zodat hij ook een bureau had en naar de klas keek. Omber liet met behulp van haar toverstok een vel perkament en een veer naar Tom toe dwarrelen en zei bits:
“Voor aantekeningen te maken.”
Toen de tweedejaars Huffelpuf en Ravenklauw binnenkwamen schrokken ze eerst. Sjaak Dorpel kwam luid de klas binnen en zei tegen Tom:
“Hé, professor! Bent u weer de pineut?”
Tom wilde zijn mond open doen om wat te zeggen maar toen hij de blik van Omber zag hield hij zijn mond.
“Meneer Dorpel, ik wil geen geschreeuw in mijn klas! En het gaat je geen donder aan wat er tussen professor Povers en mij afspeelt. Je kan de klas verlaten!”
Ze trok haar toverstok, opende de deur met een vliegensvlugge zwaai van haar toverstok en blies toen Sjaak Dorpel van zijn sokken waarna hij in de hal neerkwam en Omber de deur weer dicht smeet. Tom stond geschokt op en liep snel hinkend naar de deur.
“Als u wilt blijven lesgeven zou ik, als ik u was, maar héél gauw gaan zitten!” schreeuwde professor Omber door het lokaal. Tom stond even stil en bedacht zich geen moment.

[Draco]

Terneergeslagen liep hij weer terug naar het tafeltje voorin de klas. Tom zag Omber zelfvoldaan kijken. Omber begon aan haar les.
“Zo lieve kindertjes,” zei ze met haar zoete, hoge, meisjesachtige stem. “Zoals jullie ongetwijfeld weten heet dit vak geen Verweer tegen de Zwarte Kunsten meer maar het Gebruik van de Zwarte Kunsten. Nu heb ik opeens door dat meneer Dorpel goed van pas komt. Juffrouw Brinkels, wilt u zo vriendelijk zijn om meneer Dorpel te halen?”
Het meisje met de blonde vlechtjes knikte zenuwachtig en liep snel de klas uit.
“Grote meid. 10 punten voor Huffelpuf,” zei Omber zoetelijk.
Omber begon met haar dikke vingers op het bureau te tikken en wachtte af. Even later werd er op de deur geklopt en kwam Susanne Brinkels samen met Sjaak Dorpel binnen.
“Juffrouw Brinkels, gaat u maar zitten. Dorpel, kom naast me staan.”
Ze luisterden meteen en Sjaak Dorpel liep snel naar voren.
“Je hebt het deel gemist waarin ik uitlegde dat dit het Gebruik van de Zwarte Kunsten is. Crucio!”
Sjaak Dorpel gilde het uit van de pijn en Omber genoot zichtbaar van dit tafereel. Tom sloot zijn ogen en wachtte tot het gegil opgehouden was.
“Heeft u wel aantekeningen gemaakt?” vroeg Omber toen Sjaak Dorpel kermend van pijn op de grond lag.
“Ehm-ja..” stamelde Tom terwijl hij snel een paar letters op papier zette.
“Mooi. De klas heeft genoeg gezien? Jullie kunnen gaan!”
Snel raapten ze alle spullen bijeen en probeerden ze allemaal zo snel mogelijk door de deur heen te komen. Toen Omber ook nog eens oranje stralen uit haar toverstok liet komen, keken ze geschrokken achterom en propten door de deur heen. Uiteindelijk was het hele lokaal leeg. Omber richtte zich tot Tom.
“U weet ons gesprekje nog van laatst? Over de Strijders van Perkamentus?” vroeg ze nieuwsgierig.
“Inderdaad,” zei Tom nogal overdonderd.
“Nou, het zit zo. Ik heb met professor Sneep daarover gesproken en het lijkt ons het beste om de leerlingen die daaraan meededen te straffen. Lijkt dat u ook niet?”
“Ja, natuurlijk! Perfect plan, moet u zeker doen,” loog Tom.
“Maar, ik ken natuurlijk nog een aantal leerlingen van de vorige Strijders van Perkamentus, maar misschien zijn er wel nieuwe leden bijgekomen? Ik heb dus met professor Sneep afgesproken dat u vanavond met deze leerlingen afspreekt in dit lokaal en dat ik samen met professor Sneep en mijn Korps de leerlingen straf?”
“En als ik weiger?” vroeg Tom.
“Dan,” Omber trok haar toverstok, “Zorgen professor Sneep en ik ervoor dat ze geen enkel lichaamsdeel van u ooit nog terugvinden, begrepen?”
Tom deinsde achteruit en knikte zenuwachtig.
“Tot vanavond, klokslag acht uur staan we bij u voor de deur. En als ook maar iemand van die Strijders ervan afweet, villen we u alsnog levend!”
Omber stopte haar toverstok weer weg en liep het lokaal uit.
Tom nam zenuwachtig plaats achter zijn bureau.
“Ze had gezegd tot vanavond, dus ik kan straks zelf weer les gaan geven,” dacht Tom tevreden.

Tijdens het diner had Tom alle Strijders van Perkamentus op de hoogte gesteld van het feit dat ze vanavond een bijeenkomst hadden. Toen het kwart voor acht was kwamen de leerlingen allemaal zachtjes binnen en namen plaats in het lokaal.
“We zijn lang niet bijeengekomen,” begon Tom.
“Inderdaad! Wanneer bereiden we weer eens een actie voor op Omber?” vroeg Simon Filister.
“Nou, dat straks. Ik moet jullie eerst wat uitleggen.”
De klas ging er eens goed voor zitten en luisterde aandachtig.

[Draco]

“We moeten allemaal wel eens lastige keuzes maken in het leven. Soms lopen die keuzes goed af, soms slecht. Sommige mensen nemen de keuze om te kiezen voor zichzelf, iets wat meneer Potter lafheid noemde, en hij kenmerkte dat voor Zwadderich.”
“Waarom vertelt u ons dit?” vroeg Terry Bootsman.
“Het is belangrijk voor de toekomst,” sprak Tom langzaam. Hij keek verwilderd op zijn klokje. Over vijf minuten zou Omber voor de deur staan.
“Om mijn verhaal te vervolgen, professor Omber heeft mij ook zo’n dergelijke keuze opgelegd. Jullie moeten begrijpen dat als er iets mis dreigt te gaan, dit absoluut tegen mijn wil in is geweest! Professor Omber heeft mij bedreigd met een verschrikkelijke dood en ik zei het net al, het is lafheid.”
“Ik geloof dat ik iets niet begrijp,” zei Ginny Wemel, “Heeft u ons verraden aan Omber?”
Nog voordat Tom ook maar iets kon zeggen vloog de deur uit zijn scharnieren en Tom zei:
“Het spijt me, Strijders.”
In de deuropening stonden professor Omber, Sneep, Vilder en het Inquisitie Korps. Er volgden een paar lichtstralen en toverstokken belanden op de grond.
“Goed werk, professor Povers. Mijn dank is groot,” zei Omber tevreden. De leerlingen keken woedend naar Tom en Tom sloeg zijn ogen neer.
“Juffrouw Broom, Chang, Leeflang, Patil, Patil en natuurlijk juffrouw Wemel gaan met meneer Vilder mee,” zei Omber met een grijns op haar gezicht.
“Filister, Lubbermans en Tomas gaan met het Inquisitie Korps mee,” zei Sneep langzaam. “Bootsman, Goldstein, Kriek, Marsman en Smid volgen mij.”
Net toen Sneep, Vilder en het Inquisitie Korps de klas uit wilden lopen zag Tom dat niemand minder dan Marcel Lubbermans een toverstok van de grond griste en ermee zwiepte naar Sneep en Omber. Het Inquisitie Korps was zo geschokt dat ze meteen naar Sneep en Omber toeliepen en Tom hoorde Marcel Lubbermans nog schreeuwen:
“Strijders van Perkamentus!” terwijl hij de deur uitrende.
Vilder greep snel in en sloot onmiddellijk de deur.
“Lubbermans komt nog wel, ettertjes! Dat wordt een maand aan de duimschroeven hangen!” zei hij met zijn scheve grijns. Draco Malfidus sommeerde alle toverstokken en probeerde ze allemaal op te vangen. Toen dat niet lukte hielp Patty Park hem. Omber kwam als eerste bij en riep meteen:
“Sluit alle uitgangen af, Vilder! En zorg ervoor dat de geheime routes zijn geblokkeerd!”
“J-ja, professor!” zei hij haastig terwijl hij snel het lokaal uitliep.
“En jullie zijn nog niet jarig!” snauwde ze naar de rest van de leerlingen.
Ze deden een stapje naar achteren.
“Sneep! Wakker worden!” schreeuwde ze. Sneep opende langzaam zijn ogen en knipperde er een paar keer mee.
“Sneep! Ik wil Lubbermans op mijn kantoor hebben, dood of levend!”
Sneep stond verdwaasd op en zei zachtjes en langzaam:
“Natuurlijk, professor Omber.”
Met grote langzame stappen liep hij het lokaal uit en Omber schreeuwde tegen Tom:
“Professor Povers, u let op dit uitschot terwijl ik samen met mijn Korps er voor ga zorgen dat Lubbermans in de kraag gevat wordt!”
Snel liep Draco Malfidus achter Omber aan terwijl ze met kleine pasjes het lokaal verliet. De deur viel dicht en toen Ginny Wemel naar voren stapte en haar vuisten balden pakten andere leerlingen meteen hun toverstokken van de grond. Tom zette een schampere grijns op en hij wist zeker dat dat heel raar stond.
“U heeft ons gewoon verraden!” schreeuwde Ginny Wemel woedend.
“Juffrouw Wem-”
“U die ons de laatste tijd nog wel hielp! Had Omber u toen al omgepraat?”
“Nee, maar-”
“Eens een Zwadderaar, altijd een Zwadderaar! Precies zoals in het begin van het schooljaar!” zei Padma Patil.
“Jullie begrijpen het niet!” probeerde Tom.

[Draco]

“Wij begrijpen het niet? Ik geloof dat u het niet begrijpt!” zei Michel Kriek.
“Als Marcel vlucht, dan vluchten we allemaal!” zei Loena Leeflang dapper.
“Jullie brengen dan alleen maar jezelf in de problemen! Als ze jullie dan pakken, zijn jullie er zeker weten geweest!” zei Tom paniekerig.
“Furninculus!” schreeuwde Ernst Marsman.
“Obscuro!” riep Terry Bootsman snel.
“Paralitis!” zei Ginny Wemel.
Tom zag drie toverstralen op zich af komen en werd vol getroffen. Allereerst voelde Tom aan zijn neus dat die grote zweren kreeg van de vloek van Ernst Marsman, meteen gevolgd door een zwarte blinddoek die zich leek vast te plakken voor zijn ogen en de Verlamstraal maakte de chaos compleet. Het laatste wat Tom hoorde was leerlingen die de deur achter zich dichtsloegen.

“Enervatio!”
“Wordt wakker idioot!” hoorde Tom een vrouwenstem snauwend roepen.
Tom knipperde een paar keer met zijn ogen en zag meteen dat de blinddoek al verwijderd was. Hij keek precies naar het padachtige hoofd van Omber dat boven hem hing. Sneep stond naast haar met zijn toverstok in de hand.
“Wat heeft dit te betekenen?” schreeuwde ze. Ze griste een perkament dat Sneep uit zijn zak had hangen uit zijn zak en las op:
“Belinda Broom, Terry Bootsman, Cho Chang, Simon Filister, Anton Goldstein, Michel Kriek, Loena Leeflang , Marcel Lubbermans, Ernst Marsman, Padma Patil, Parvati Patil, Zacharias Smid, Daan Tomas en Ginny Wemel!”
“Wat is daarmee?” vroeg Tom verward.
“ZE ZIJN SPOORLOOS, POVERS! SPOORLOOS!” schreeuwde ze hard.
“Wat heb je met ze gedaan?” vroeg Sneep kil.
“Wat heb ík met ze gedaan? Wat hebben zij met mij gedaan kan je beter vragen!”
“Kan mij dat wat schelen? Ik wil weten waar die verschrikkelijke leerlingen zijn!” zei Omber.
“Professor, denkt u dat ik ze expres heb laten weglopen?”
“Ja!” bulderde Omber met een rood aangelopen hoofd.
“Dan heeft u het goed mis!”
“Ik heb het mis..?” stotterde Omber, “Ik denk dat u mij verkeerd begr-”
“Nee, Dorothea. Je begrijpt Tom verkeerd.”
Tom keek naar de deurpost en zag professor Anderling daar staan.
“Wegwezen, Minerva, of ik zou je pijn moeten doen!” zei Omber terwijl ze haar toverstok uit haar gewaad plukte.
“Dorothea. Heb je dan niet door dat de meeste leerlingen uit mijn afdeling kwamen?”
“Natuurlijk heb ik dat door!”
“Nou, ze hebben een briefje bij mij achtergelaten,” zei Anderling droogjes.
“Bij jou, Minerva? Laat eens zien!” zei Omber hebberig.
Anderling haalde heel langzaam een blaadje uit haar gewaad en overhandigde dat aan Omber. Tom keek over de schouders van Omber heen.

Professor Anderling,

Misschien dat u het kreng al hebt horen schreeuwen samen met haar vetharige, langeneusvriendje Sneep, maar de SVP heeft Zweinstein verlaten. We gaan naar Harry, Ron en Hermelien toe en vanuit daar gaan we proberen om het regime van Omber omver te gooien. U kan, of u moet, dit briefje aan de mislukte heks laten zien. Laat haar maar weten dat we weten waarnaar ze op zoek is samen met Vettighaar.

Lang leve de SVP! LANG LEVE HARRY POTTER!

[Draco]

Omber verfrommelde het papier in haar hand en maakte er een grote prop van die ze over haar hoofd gooide.
“Bedankt, Minerva,” bracht ze uit.
Verslagen liep ze het lokaal uit en Sneep fronste zijn wenkbrauw. Een seconde of vijf bleef Sneep staan maar liep toen haastig achter Omber aan. Anderling tuitte haar lippen en liep toen zonder wat te zeggen de klas uit.

Een weekje later stond Tom vroeg op. Vandaag was de dag van de Zwerkbalfinale tussen Zwadderich en Griffoendor. Een enorme aanfluiting voor het team van Griffoendor omdat het de finale moet spelen met de slechtste spelers in jaren. Tom waste zijn gezicht, kamde zijn haren netjes en trok zijn gewaad aan, in de neutrale kleur zwart. Toen Tom naar de Grote Zaal liep, zat Omber al aan tafel met enkele andere leraren. Omber was in het groen en zilver en Anderling in het fel rood en geel met een bijpassende Griffoendor hoed. Tom nam plaats en Sneep maakte een enorme geeuw naast hem. Tom pakte twee stukjes knäckebröd met kaas en at dat op gepaard met een glaasje Pompoenssap. Toen kwamen alle Griffoendors gelijk door de deur gerend en Sneep trok zijn wenkbrauwen op en fluisterde:
“Ze denken zeker nog dat ze een kans maken..”
Omber verslikte zich van het lachen in haar thee en gaf Sneep een knipoog. Nadat alle leerlingen klaar waren met eten, merkte Tom dat de spanning begon te stijgen. Draco Malfidus verliet met zijn aanvoerdersband alvast om de Grote Zaal, waarna alle tafels leegstroomden. Anderling had een glimlachje op haar gezicht en liep zelfvoldaan de Grote Zaal uit en Tom liep in zijn eentje haar achterna. Buiten was het niet koud en het zonnetje scheen vrolijk, perfect Zwerkbalweer. De grote trappen op naar de tribunes voor leraren waren voor Tom een hele uitdaging en toen hij boven kwam zag hij Anderling al zitten naast een leerling die vanaf dit punt de punten toekende aan de afdeling en commentaar gaf. Tom ging aan de zijkant op de tweede rij zitten en had vanaf hier een uitzicht op de tribune van Ravenklauw.
“Ja, natuurlijk. U krijgt de beste plek, meneer Malfidus,” hoorde Tom Omber nerveus uit prevelen.
“Ik verwacht ook niet minder,” klonk de ijzige stem van Lucius Malfidus.
Tom draaide zich om en keek recht in het bekakte hoofd van Malfidus senior terwijl hij plaatsnam met Omber aan zijn ene zijde en Sneep aan zijn andere zijde. Een aantal leraren ontbraken, merkte Tom toen hij madame Hooch op het veld zag staan om de wedstrijd te beginnen. Ze gooide de Slurk de lucht in en blies op haar fluitje. De Beukers en de Snaai werden losgelaten en het spel was officieel begonnen. Tom, die nooit veel verstand van Zwerkbal heeft gehad, staarde naar de spelers en hij zag dat de spelers van Griffoendor nog geen eens moeite deden te winnen. Anderling bleef rustig en had geen emotie op haar gezicht. Eén van de Drijvers van Griffoendor zweefde nu voor de lerarentribune en Tom zag niet goed wie het was. Er kwam een Beuker aangevlogen van de Drijver van Zwadderich en die Beuker boorde zich door de lerarentribune. Omber schrok zich een ongeluk maar ze had niet genoeg tijd om bij te komen want er kwam met een sneltreinvaart een Slurk op haar af die expres naar de lerarentribune was gegooid en één van de banken achterin verwoeste.
“Hooch! Las deze wedstrijd af!” schreeuwde Omber. Hooch verstond haar waarschijnlijk niet en liet het spel gewoon doorgaan. Omber pakte haar toverstok maar Anderling hield haar hand op.
“Dorothea, laat het spel het spel!”
Omber keek haar kwaad aan maar toen Lucius Malfidus knikte ging ze toch zitten. Totaal uit het niets kwamen nu de Slurk en de twee Beukers op de tribune af en die gingen allen richting de beste plekken van een tribune, het middelpunt. Sneep sprong ruim op tijd opzij maar Omber werd vol getroffen door een Beuker, en maar te zwijgen over Lucius Malfidus die een Slurk én een Beuker voor zijn kiezen kreeg. Anderling stond vlug op en nam de leerling naast haar mee naar beneden. Even later kwamen alle spelers van Griffoendor opeens op leraarstribune af zoeven en Tom zag wat ze gingen doen en probeerde dekking te zoeken. Ze boorde zich in het trappenstelsel van de toren die nu op instorten stond. Sneep bekommerde zich teveel om Malfidus en Omber dat hij spontaan vergat mensen te vervloeken. Tom keek voorzichtig over de rand van de tribune, de spelers van Griffoendor stonden rustig beneden, ze hadden hun bezems al het werk laten doen terwijl de leerlingen aan de overkant van de tribunes van Huffelpuf, Ravenklauw en Griffoendor vervloekingen afvuurden naar de leraarstribune.