Tom Povers, leraar aan Zweinstein

[Draco]

Mijn nieuwe verhaal, ik hoop dat jullie hem leuk vinden! Reacties zijn welkom, maar wel in de reactietopic svp.

Tom Povers, leraar aan Zweinstein
Door: Draco

Een al wat oudere man, met grijs haar dat warrig door elkaar heen zat, zat in zijn stoel. Het haardvuur knapperde en de man zat met een boek op zijn schoot. Zijn bril stond op het puntje van zijn neus, om de letters goed te kunnen lezen. Naast hem lag zijn toverstok, die hij altijd bij zich had. Hij woonde in een klein huisje, aan de rand van een bos. Het huisje was van steen en had maar een paar kamers, zoals de woonkamer waar hij zich nu bevond. De avond viel in, en het vuurtje dreigde uit te gaan, snel gooide de man wat hout op het vuurtje. De man keek op zijn magisch horloge en verschrikt stond hij op.
‘’Zo laat al?’’ mompelde hij.
Hij liep naar zijn keukentje, en maakte zijn eten klaar. Toen hij aan de tafel zat, keek hij de huiskamer in en zag op het venster van de haard een foto van zijn vrouw. Ze lachte, knipoogde en zwaaide naar hem. In de magische wereld was het normaal dat foto’s bewogen, zo ook de foto van zijn vrouw. Zijn vrouw was twee jaar geleden overleden, en sindsdien is het zó stil in huis. Als het echt stil was, hoorde je alleen het getik van het klokje of de dieren in het bos. Plotseling hoorde de man een gigantische knal in zijn woonkamer. Stof vloog in het rond en de meubels waren zwart van het roet van de schoorsteen. Toen de stof was neergedaald stond daar een ook wat oudere vrouw, ze keek streng en ze had trok een zuinig mondje. Ze had een groen gewaad aan, met een puntige, bijpassende hoed op haar hoofd.
‘’Minerva! In godsnaam, had je niet beter een uil kunnen sturen?’’
De man raapte zijn fotolijstje op en zette hem weer op de kast.
‘’Het spijt me, Tom, maar het schooljaar begint al weer bijna, en ik heb haast. Ik zoek een docent.’’
Met een zwaai van haar toverstok zag het huisje er weer schoon een blinkend uit. De foto van de vrouw van Tom keek boos naar Minerva.
‘’Docent? Op Zweinstein?’’ vroeg Tom verbaasd.
‘’Inderdaad, ik hoop dat je op de hoogte bent van de gebeurtenissen van vorig jaar?’’
‘’En of! Verschrikkelijk, is het niet?’’
‘’Tragisch ja..maar daarvoor kom ik hier niet. Ik vroeg me af of jij Verweer tegen de Zwarte Kunsten wilde gaan geven op Zweinstein?’’ zei Minerva snel.
‘’Wat? Verweer tegen de Zwarte Kunsten? Je bent niet goed wijs, Minerva!’’
‘’En waarom dan wel niet?’’ zei ze streng.
‘’Omdat geen enkele docent het langer dan een jaar heeft uit gehouden! Zie ik er uit alsof ik gek ben, Minerva?’’
Minerva grinnikte.
‘’Welnee! Dat zijn toch allemaal fabeltjes! Er rust geen vloek over, het is een normale baan zoals die van ieder ander.’’
Tom keek naar de foto van zijn vrouw. Ze keek hem liefdevol aan, en schudde een ja.
‘’Ok, ik doe het Minerva.’’
‘’Mooi! Het is nu 31 augustus, het schooljaar begint 1 september, morgen dus. Je krijgt zo spoedig mogelijk een brief. Ik wens je nog een fijne avond, Tom.’’
‘’Van het zelfde, Minerva.’’
Ze stapte weer de haard, en zei een plaats die Tom moeilijk kon verstaan. Een zee van groene vlammen, en weg was Minerva Anderling.

Tom plofte weer in zijn stoel neer en streek door zijn haren.
‘’Docent op Zweinstein..wie had dat verwacht?’’ dacht hij.
‘’Waar blijft die uil nou..morgen moet ik vertrekken en ik weet helemaal niks.’’
Tom besloot toch maar om zijn koffers te pakken, en toen hij daarmee bezig was, vloog er een uil door het open raam. Het was een prachtige bruine uil, met een witte brief en een zegel van Zweinstein in zijn snavel. Tom pakte de brief uit de snavel en maakte hem open.

Geachte heer Povers,

---

Wat zal er in de brief staan? Je leest het in het volgende stukje!

Edit Rik: Succes, Draco
Edit Lorienne: Jup, succes!
Draco: Dank jullie wel!

This post has been edited by Draco on Apr 9 2007, 05:34 PM

[Draco]

Zoals u al weet bent u aangesteld tot professor voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Op 1 september begint het nieuwe schooljaar, om op Zweinstein te komen kan u Verschijnselen, als u hiertoe niet in staat bent kan u beter de Zweinstein Express nemen vanaf perron 9¾, te Londen. Zoals u waarschijnlijk weet is vorig jaar professor Albus Perkamentus op brute wijze vermoord door onze oud-professor Toverdranken. We zullen u een nieuwe lijst geven met docenten.

Schoolhoofd: Minerva Anderling
Plaatsvervangend Schoolhoofd: Filius Banning
Nieuw hoofd Griffoendor: Nymphadora Tops
Transfiguratie: Nymphadora Tops

Professor Hildebrand Slakhoorn zal wel op de school blijven en Toverdranken en het hoofd van Zwadderich blijven.

Nog een fijne avond,
Minerva Anderling, schoolhoofd.

Toen al zijn koffers klaar stonden, zette hij ze bij de deur en trok zijn pyjama aan. Hij blies de kaars uit, en viel in slaap.

De volgende dag was een drukke dag. Tom waste zich en kleedde zich aan. Hij deed nog even de foto van zijn vrouw in de koffer, die heftig nee schudde dat ze niet in de koffer wilde, maar toch kreeg hij haar zo ver dat ze erin ging. Nog een keer kijkend naar zijn huisje, of hij niks was vergeten, deed hij de deur met magie op slot, pakte zijn koffers vast en met een draai van zijn toverstaf werd hij door een lange buis geperst, waar geen einde aan leek te komen. Met een plof kwam hij neer in Zweinsveld, het was niet mogelijk om te Verschijnselen op Zweinstein. Met opgeheven hoofd liep Tom naar het kasteel, waar aan het hek Argus Vilder, de conciërge wachtte op hem.
‘’Moet ik u helpen, professor?’’ vroeg hij met een akelige glimlach.
‘’Als u wilt, meneer Vilder,’’ zei Tom beleefd.
Hij gaf de zwaarste koffer aan Vilder. Hij liep nu nog akeliger dan normaal. Aangekomen bij de grote eiken deuren van het kasteel, klopte Vilder drie keer, en achter de deur gingen allemaal sloten open. De deur ging met een krakend geluid open, en toen Tom binnen was weer met een klap dicht.
‘’Ik zal u naar uw kantoor begeleiden,’’ zei Vilder.
‘’Ja, graag. Ik ben al jaren niet meer op Zweinstein geweest!’’ zei Tom, ‘’Dus ik zal niet alles meer weten te vinden.’’
‘’Ik snap het,’’ zei Vilder met een grijns.
Ze liepen drietal trappen op, en aangekomen bij de derde verdieping stak Vilder een oude roestige sleutel in het gat en de deur ging piepend open.
‘’Dank u, meneer Vilder,’’ zei Tom.
‘’Tot uw dienst,’’ zei Vilder weer met diezelfde, akelige, gemene grijns.
Hij gaf de sleutel aan Tom en verliet het lokaal. Het was een groot lokaal, met helemaal achterin een houten deur, Tom liep erheen, maar keek eerst nog in het klaslokaal. Oude herinneringen kwamen naar boven, en een minuut of vijf bleef hij daar dromerig voor zich uit staren. Hij schudde met zijn hoofd en liep naar zijn kantoor. Het was nog een heel gedoe om de koffer de trap op te krijgen, maar toch lukte het hem. De deur ging vanzelf open en Tom kwam in een ruimte wat een kantoor moest zijn. Er stond een bureau, met een stoel en een raam dat uitkeek op het Meer. Er stond een boekenkast, zonder boeken en er was een ruimte voor badgelegenheid en een slaapvertrek. Tom begon het kantoor een beetje in te richten, en zette als eerst de foto van zijn vrouw op het bureau. Zo te zien was ze blij dat ze uit de koffer was, en op het bureau stond. Hij zette wat boeken in de kast, en hing wat decoraties aan de muur. Tevreden keek Tom rond en zijn vrouw glimlachte alweer, ze stak haar duim op en tevreden ging Tom zitten. Minerva Anderling kwam binnen met een enorme vaart, zo te zien had ze haast.

---

Waarvoor had Anderling haast? Je leest het weer de volgende keer!

[Draco]

‘’Zo, ik zie dat je gearriveerd bent, hier is je rooster. Ik kan niet veel praten want ik heb haast. De andere professoren wachten,’’ zei ze snel, en de deur ging met een klap dicht. Tom keek naar zijn rooster en zag dat het best een goed rooster was. Ook zat er een brief bij dat er vanavond in de Grote Zaal een feest is om een nieuwe schooljaar in te luiden, dat zou pas om 8 uur ’s avonds zijn.
‘’Tijd genoeg om even een boek te lezen,’’ dacht Tom.
Hij pakte een boek uit de kast, Zwerkbal door de Eeuwen Heen, en begon met lezen. Toen hij bij Hoofdstuk 8 kwam, viel hij langzaam maar zeker in slaap.

De foto van zijn vrouw tikte steeds op het glas van het foto lijstje, want het was acht uur! Door dat getik werd Tom wakker, en keek verschrikt op zijn horloge.
‘’Bij Merlijns baard! Ik moet opschieten!’’ schreeuwde hij
Snel pakte hij zijn blauwe galagewaad en trok hem aan, rennend kwam hij bij de Grote Zaal, hij opende de deuren en zag dat de Zaal nog leeg was. Wel zaten alle professoren er al.
‘’Hagrid is laat, de leerlingen komen straks. Ga snel zitten,’’ zei professor Anderling.
‘’Buiten adem ging Tom zitten, tussen een dikke man met een enorme buik en een vrouw die er raar uit zag met kauwgomroze haar.
‘’U bent vast professor Povers,’’ zei ze.
‘’Dat klopt. Ik geef Verweer tegen de Zwarte Kunsten.’’
‘’Zo, zo! Knap dat u bent gekomen. Iedereen die Minerva wilde, wees haar verzoek af.’’
‘’Wat moest ik anders hé,’’ zei Tom, ‘’De school laten stikken?’’
‘’Het is nog een wonder dat de school open is,’’ zei de man met de dikke buik.
‘’Hoezo?’’ vroeg Tom verbaasd, ‘’Door de gebeurtenissen van vorig jaar?’’
‘’Inderdaad, maar er zijn toch nog enorm veel leerlingen die de school trouw gebleven zijn,’’ zei hij. ‘’Oh ja, voordat ik het vergeet, mijn naam is Hildebrand Slakhoorn.’’
‘’Aangenaam, ik heet Tom Povers.’’
‘’En mijn naam is Nymphadora Tops, zeg maar gewoon Tops.’’
‘’Hebben jullie hier zelf op school gezeten?’’ vroeg Tom
‘’Sterker nog, ik geef hier voor de tweede keer les. De laatste keer was toen Marten Vilijn hier op school zat.’’
‘’Jeweetwel? Dat is een lange tijd geleden, Hildebrand,’’ zei Tom verbaasd.
‘’Inderdaad..een hele tijd geleden,’’ zei Slakhoorn, langzaam droomde hij weg en volgens Tom kreeg hij een déjà vu.
Professor Anderling kwam aangehold en zei dat de Sorteerceremonie zal gaan beginnen. Als eerste kwamen de tweede, derde, vierde, vijfde, zesde en zevendejaars binnen. Ze gingen rommelig op hun banken zitten, en wachtten af totdat de eerstejaars binnen kwamen. Tussen allen hoofden van de leerlingen zag Tom een bekende, het was een jongen met zwart haar, groene ogen en een litteken in de vorm van een bliksemschicht. Tom snakte naar adem.
‘’Zeg me niet dat Harry Potter hier op school zit!’’ fluisterde Tom in het oor van Slakhoorn.
‘’Jewel! Lijkt ie niet veel op zijn moeder?’’
‘’Op Lily? Alleen zijn ogen ja.’’
‘’In de les ook! Zo zelfstandig!’’
‘’Dat zie ik volgens mij morgen, ik heb morgen de zevendejaars.’’
Slakhoorn hoorde hem allang niet meer en keek naar de eerstejaars die binnen kwamen. Ze waren allemaal heel klein, en in verbeelding zag Tom ze als kobolden. Het leuke was nog dat professor Banning ze naar voren begeleidde en de Sorteerhoed op hun hoofd zette, bij sommige leerlingen moest professor Banning op een krukje staan om erbij te kunnen.
‘’Kannewasser, Joris,’’ zei Banning, hij keek er zelf ook verbaasd van. De leraren gingen weer recht in hun stoelen zitten en de leerlingen schrokken op.
‘’Ik ben geen broer van Carlo,’’ zei Joris Kannewasser zelfverzekerd, ‘’Ik ben een neefje van hem.’’
Zo klein als hij was, dapper was hij wel. Niet iedereen praatte meteen hardop in de Grote Zaal voor zoveel leerlingen. De Hoed deelde hem daarom ook in in Griffoendor. Een lijst met leerlingen volgde nog, en de aanwezigheid nam steeds meer af.

[Draco]

‘’Dan lijkt het mij nu een goed moment om te zeggen: Eet smakelijk!’’ zei Minerva.
Op de gouden borden van Zweinstein verschenen tientallen kilo’s voedsel, allemaal afkomstig uit de keuken van Zweinstein. Snel schepte Tom wat op, want zo te zien was professor Slakhoorn goed op dreef. Tom had nog geen eens een bord op, of hij had er al drie op. Slakhoorn dronk ook een paar glazen wijn op, en zat nog steeds niet vol. Hij begon zelfs te zingen, en Minerva keek hem woedend aan, gebarend dat hij moest stoppen. Met een tik van Tom’s toverstok veranderde de wijn in water, met de kleur van wijn. Slakhoorn had niks in de gaten, en bleef maar glazen water drinken. Toen het feestmaal erop zat, schoven de banken naar achteren en de leerlingen volgden de Klassenoudsten naar hun leerlingenkamers. Tom droomde weer weg, over de eerste keer dat hij op Zweinstein was. Slakhoorn tikte op zijn schouder en zei dat ze konden gaan. Door een achterdeur in de Grote Zaal liepen de leraren naar buiten, en wensten elkaar een goede nachtrust.
‘’Oh ja, voordat ik het vergeet! Er is als het goed is een Nachtrooster bezorgt, waneer jullie dus surveillance hebben. We slaan vanavond maar over, het is toch al laat en niemand heeft meer zin,’’ zei Minerva.
Eensgezind knikten de docenten, en ze liepen vervolgens weg, op naar hun slaapvertrekken. Tom zag dat het een drukte van jewelste was op de trap naar de derde verdieping, leerlingen die naar hun Leerlingenkamer wilden.
‘’Excuseer me, mag ik er even lang, sorry, ja, kan ik er langs? Dank je wel,’’ mompelde Tom steeds, en hij wurmde zich door de leerlingen. Bij de derde verdieping brandde een fakkel, dat was de enige lichtbron op de verdieping. Piepend ging de deur open en Tom stond weer in het lege, koude lokaal. De trap naar zijn kantoor was ook verlicht met enkel een fakkel, en ook die deur ging piepend open. De kaarsen gingen aan toen Tom binnen kwam, en zijn vrouw glimlachte vriendelijk naar hem. Hij wenste haar welterusten, ging op bed liggen en viel in een diepe slaap.

De zon scheen door het raam naar binnen, en brandde op Tom’s gezicht. Hij werd wakker en zag dat hij zijn gala gewaad nog aan had. Snel trok hij zijn normale kleding aan, en haastte zich naar de Grote Zaal. Het ontbijt was al begonnen en de Afdelingshoofden deelden de roosters van de leerlingen uit. Leerlingen waren druk met elkaar bezig, en vergeleken allerlei roosters. Soms hoorde je ze schreeuwen van:
‘’Ik ben eerder vrij die dag!’’
‘’Oh nee, ik heb het eerste uur Toverdranken!’’
Glimlachend keek Tom de Zaal in, vroeger vergeleek hij ook altijd zijn rooster met dat van andere. Tom had besloten om tijdens het ontbijt niet op professor Slakhoorn te letten, maar tot zijn verbazing kwam die het hele ontbijt niet op dagen.
‘’Vast buikpijn,’’ fluisterde Tops in zijn oor.
Tom moest een lach onderdrukken.
De bel voor het eerste uur ging, en Tom maakte even zijn mond schoon, en dronk nog snel zijn Jus d’Orange op. De leraren liepen naar hun lokalen, en net als gisteravond was het druk op de trap. Tom was al redelijk laat, de leerlingen stonden al te wachten bij het lokaal.
‘’Die ouwe kon zeker niet harder!’’ hoorde hij een jongen met rood haar zeggen.
‘’Sst! Hij hoort je!’’ siste een meisje naast hem.
Tom opende het lokaal en de leerlingen namen plaats.
‘’Zoals jullie zien, ben ik jullie nieuwe docent Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Laten we beginnen met een voorstelronde. Ik wijs je aan en je zegt je naam.’’
Als eerste wees hij op de jongen met rood haar.
‘’Ron Wemel, meneer,’’ zei hij
‘’En u?’’ en hij wees op het meisje met bruin, krullend haar.
‘’Hermelien Griffel, professor,’’ zei ze snel.
Tom wees Harry Potter aan, de naam wist hij natuurlijk al, maar voor de formaliteit vroeg hij het toch.
‘’Harry Potter, dat ziet u toch wel?’’ zei hij lichtjes geïrriteerd.
‘’Natuurlijk, maar het gaat om het gebaar meneer Potter.’’

[Draco]

‘’Mag ik weten in welke afdeling u zat op Zweinstein?’’ vroeg hij niet zo zeer beleefd.
‘’Waarop is dat van toepassing? Wat is daarvoor uw reden?’’ vroeg Tom verbaasd.
‘’Nou, we hebben niet van die al te vertrouwen leraren gehad, dus ik vroeg het me gewoon af.’’
‘’Ik zat in Zwadderich. Je zult dat niet teveel aan mij zien, maar mijn hele familie stamde van Zwadderich, dus daarom,’’ zei Tom.
‘’Bent u een Dooddoener?’’ vroeg hij snel.
‘’Wat? Ik een Dooddoener? Dan had professor Anderling bij geen les laten geven hoor,’’ zei Tom, ‘’Maar vind u dit zelf niet een beetje onbeleefd? Ik zou nooit aan iemand vragen of hij of zij een Dooddoener was, maar u kennelijk wel.’’
‘’Tegenwoordig kan je niemand meer vertrouwen! Zelfs Sneep, die Perkamentus altijd vertrouwde vermoord hem gewoon! Vind u het dan nog steeds een rare vraag?’’
‘’We gaan hier niet praten over Sneep of Perkamentus. Hier worden de Zwarte Kunsten behandeld.’’
De voorstelronde ging door, en leerlingen gaven wat lui hun naam door. De eerste dag van het schooljaar bevalt ze niet goed, merkt Tom.
‘’Omdat we nu in het zevendejaar zitten, ga ik met jullie de Onvergefelijke Vloeken behandelen,’’ zei Tom.
‘’Die hebben we al gehad, professor!’’ piepte Hermelien Griffel.
Tom trok een wenkbrauw op.
‘’Volgens het Ministerie van Toverkunst mag dat pas in het zevendejaar. Met wie hebben jullie dat behandeld?’’
‘’Krenck jr,’’ zei Harry Potter.
‘’Krenck jr? Dat was een Dooddoener die allang gestorven is in Azkaban! Onmogelijk!’’
‘’Ik ga nu niet het hele verhaal vertellen, maar hij is ontsnapt door Wisseldrank, heeft toen met Dwaaloog Dolleman geruild, en steeds Wisseldrank ingenomen, zodat hij eruit zag als Dolleman.’’
‘’Ik had er wat over gelezen in de Ochtendprofeet, ja,’’ mompelde Tom, ‘’Maar toch behandel ik ze nog een keer.’’
De klas zuchtte diep, maar bleef toch aandachtig luisteren.
‘’Zoals jullie weten heten de drie vloeken, Avada Kedavra, Imperio en Crucio. Wie weet wat de vloeken doen, juffrouw Griffel?”
‘’De eerste vloek dood mensen of dieren. De tweede dwingt mensen tot iets en Crucio is een martelingspreuk.’’
De klas keek naar Marcel Lubbermans.
‘’Meneer Lubbermans, was het toch?’’ vroeg Tom aan hem.
‘’Klopt, professor,’’ zei hij.
‘’Als ik het goed heb zijn uw ouders gemarteld met de Cruciatusvloek?’’
‘’D-d-dat klopt, meneer,’’ zei hij zenuwachtig.
‘’Dan kan u mij vast vertellen, waarom het een Onvergefelijke Vloek is?’’
‘’Je kan je ouders er mee verliezen. Ze kunnen helemaal gek gemaakt zijn en nooit meer normaal kunnen leven, alleen maar kauwgom papiertjes aan je geven, en zwaaien naar je. Ze herkennen je niet meer, het is onvergefelijk,’’ zei hij.
‘’Goed gedaan, meneer Lubbermans! 5 punten voor Griffoendor, en 5 punten voor juffrouw Griffel omdat ze alles goed wist uit te leggen.’’
De afdeling van Griffoendor keek blij, maar de Zwadderaars, wie met z’n weinige waren, keken boos.
‘’Meneer Sikkepit, weet u dan de gevolgen van deze spreuken?’’
‘’Je kan ervoor naar Azkaban gaan, als je tenminste gepakt wordt,’’ zei hij gluiperig.
‘’Goed zo! 5 punten voor Zwadderich!’’ zei Tom, ‘’De les is bijna afgelopen, u heeft de eerst volgende les een toets over de Onvergefelijke Vloeken. Ik zal zeggen, goed leren want hij wordt moeilijk. Ik wens u nog een fijne dag. Jullie kunnen vast gaan.’’
Rommelig verliet de klas het lokaal, maar Harry Potter, Ron Wemel en Hermelien Griffel bleven even wachten tot iedereen weg was.
‘’Professor?’’ vroeg Hermelien Griffel aardig.
‘’Ja? Kan ik jullie ergens mee helpen?’’

[Draco]

‘’Nou, omdat wij allen goed willen leren voor het proefwerk van volgende week, vroegen we ons af of we een boek mochten opzoeken in de Verboden Sectie, van de bibliotheek.’’
‘’Jullie zijn zevendejaars! Mag het dan nog niet van mevrouw Rommella?’’
‘’De regels zijn aangescherpt, dus we hebben een briefje nodig met uw handtekening,’’ zei Hermelien Griffel.
‘’Nou goed dan, maar dan wil ik wel een U of een B zien op jullie proefwerk!’’
‘’Natuurlijk, professor! Gaat helemaal lukken!’’ zei Harry Potter, en snel liepen ze weg.

De zoemer ging voor het tweede lesuur, en de tweedejaars van Huffelpuf en Ravenklauw kwamen binnen.
‘’Neemt u plaats! Welkom bij Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Het vak dat steeds belangrijker wordt in onze magische samenleving.’’
Een leerling kwam naar voren en legde een boek van de Zevendejaars op tafel.
‘’Dit lag op mijn bureau, professor,’’ zei ze.
‘’Dank je wel, ik zal het straks wel even naar ze brengen. Ga jij even voor de klas staan, en let op dat ze er geen rotzooi van maken, ok?’’
‘’Is goed hoor, professor,’’ piepte de leerling.
Tom liep door de gangen van het kasteel, naar de lerarenkamer, daar lag een rooster van alle klassen.
‘’Hmm..zevendejaars Griffoendor..ha! Bij Toverdranken!’’
Rennend naar de kerkers, zag Tom daar de zevendejaars. Gelukkig was het boek van een jongen die Toverdranken had gekozen, want niet alle zevendejaars hadden Toverdranken gekozen. Tom keek in het boek en zag dat het van Daan Tomas was.
‘’Sorry professor Slakhoorn, maar meneer Tomas is zijn boek vergeten en ik wil hem terug geven.’’
Hij gaf het boek aan Daan Tomas en verliet de kerkers, Slakhoorn was uit het veld geslagen.
Snel sprintte hij naar de derde verdieping, uit zijn lokaal kwam een enorme herrie. Voorzichtig opende Tom de deur, en wat hij daar aantrof was niet normaal! Alle banken en tafels waren omgegooid, het bureau lag schuin op zijn kant en de laden waren eruit gehaald, allemaal papieren lagen verspreid over de grond, en alle ramen stonden wagenwijd open. Ze waren bezig om met toverkunst de lamp van het plafond te halen, en sommige om de deur van zijn kantoor open te maken. Zijn tas met spullen en boeken was leeggegooid uit het raam, en lag buiten, Tom klopte op de deur, en verschrikt keken ze allemaal om.
‘’In godsnaam! Wat bezielt jullie?’’
Ze keken hem aan alsof hij gek was, en er niks gebeurt was.
‘’Ik dacht dat dit Huffelpuffers en Ravenklauwers waren? Het lijken wel een stel wilde beesten! Zijn jullie helemaal gek geworden?’’ schreeuwde Tom.
Hij liep naar voren, zette zijn bureau overeind, deed de laden en de papieren er weer in en zei:
‘’Wat staan jullie er nou nog? Ruim die tafels op!’’
Snel begon iedereen alles weer op te ruimen, en al gauw was het hele lokaal weer netjes.
‘’En jij,’’ en Tom wees naar een jongen met bruin haar, ‘’Haal mijn spullen beneden op. Je bent binnen 5 minuten weer terug!’’
Snel liep hij het lokaal uit, en Tom vervolgde zijn les, alsof er niks gebeurt was.
‘’Pak jullie boek, sla het open op pagina 3. Ik had een leuk practicum in gedachten, maar het wordt theorie. Lees de inleiding en daarna hoofdstuk 1,2 én 3. Ik wil niemand horen!’’
Na een paar minuten kwam de jongen met alle papieren binnen, gevolgd door professor Anderling.
‘’Professor, heeft u deze leerling gevraagd om uw papieren te halen?’’ vroeg ze.
‘’Klopt, professor Anderling,’’ zei Tom.
‘’En hoe kwamen uw papieren buiten?’’ vroeg ze verbaasd.
‘’Ik denk dat de klas opeens een wilde aanval kreeg. Ik was op weg naar de kerkers om een boek terug te brengen dat iemand hier had gelaten, en ik kwam terug en het was een puinhoop.’’
‘’Dat lijkt mij een passende straf op zijn plaats,’’ zei ze.
‘’Ja, ze moeten dit uur op vrijdag inhalen. Twee maal, dus lekker twee uur Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Theorie!’’

[Draco]

De klas zuchtte en kreunde, maar door de aanwezigheid van Anderling hielden ze hun mond.
‘’Dat lijkt mij voldoende. Mag ik er nog iets aan toevoegen, professor?’’
‘’Maar natuurlijk, Minerva,’’ zei Tom.
‘’20 punten aftrek van Huffelpuf,’’ de Ravenklauwers keken blij, ‘’Ik was nog niet uitgesproken! 20 punten aftrek van Ravenklauw!’’
Na deze woorden vertrok ze weer, en de deur ging achter haar dicht.
‘’Vrijdag komen jullie na jullie laatste uur bij mij, voor 2 uur les!’’
‘’Maar professor,’’ begon een leerling.
‘’Geen gemaar! Of het worden er 4!’’
De klas hield wijs zijn mond en ging weer verder met lezen.
‘’Eindelijk..’’ zuchtte Tom.
De les verliep voor de rest rustig, maar de leerlingen verlieten boos het lokaal toen de bel ging. Verweer tegen de Zwarte Kunsten zou niet hun aller leukste vak gaan worden.

Toen de avond viel, en alles achter de rug was, besloot Tom om nog een drankje in zijn kantoor te nemen. Hij stak een kaars aan, want het werd steeds donkerder, en besloot om maar nog een drankje te nemen. Verschrikt keek hij naar zijn prikbord, daar hing zijn rooster en het nachtrooster. Tom had zijn bril al afgedaan, maar deed hem toch weer op. Stond het er nu goed? Had hij nu dienst? Om negen uur moest hij zich melden bij de eiken deuren, het was nu kwart voor negen. Hij besloot om maar zijn toverstok in zijn gewaad te steken, en naar de eiken deuren te gaan. Het was donker in het lokaal toen hij zijn kantoor verliet, het Meer straalde een gloed van de maan uit, en dat verlichtte alles buiten. Hij liep naar de Hal en zag dat daar Argus Vilder op hem wachtte.
‘’U bent precies op tijd, professor,’’ zei hij.
‘’Ik ben altijd op tijd, meneer Vilder,’’ zei Tom.
‘’Uw taak is om geen enkele leerling te zien. Ze mogen niet uit bed zijn! Elke leerling moet zich in de leerlingenkamer bevinden, dus ook niemand op het toilet! Begrepen?’’
‘’Natuurlijk,’’ zei Tom.
‘’Dan begint uw dienst..nu! Alles wat er nu gebeurt valt onder uw verantwoordelijkheid, begrepen?’’
‘’Een geruststellende gedachte Vilder, dank je.’’
Vilder sloop de kerkers in, waarschijnlijk naar zijn kantoor. De kaarsen in de school gingen allemaal tegelijk uit, het was een grote duisternis.
‘’Lumos!’’ mompelde Tom, de punt van zijn toverstok werd verlicht.
Dwalend liep hij door de gangen, en zoals verwacht kwam hij helemaal niemand tegen. Bij de gang van de zevende verdieping, snurkte een dikke vrouw, in een enorme lijst. Nooit heeft Tom geweten wat daar achter zat, het moest iets verbergen, want als je langs kwam, keek ze je heel wantrouwend aan. Tom liep verder, en maakte een ronde tot aan de kerkers. Daar was de leerlingenkamer van Zwadderich, en alles bleek rustig. Om weer een ronde te maken naar de bovenste verdieping, besloot Tom om een omleiding te nemen, hij liep via de bibliotheek, langs het Geschiedenis lokaal, en zo weer naar de zevende verdieping. Bij de bibliotheek bleef Tom even staan. Er kwamen geluiden vandaan.
‘’Nee! Deze hebben we al gehad!’’ siste een stem.
‘’Doe nou eens zachtjes, stel je voor dat Vilder ons hoort!’’ fluisterde de ander.
‘’Au, idioot! Je staat op mijn teen!’’ schreeuwde iemand.
‘’Hou nou je mond! Je verraad ons nog!’’
‘’We moeten toch dat boek vinden. Het is belangrijk!’’
‘’Jij bent zo dom geweest om het tussen een boek te doen, en daarna weer terug te brengen naar de bibliotheek!’’
‘’Ik was het toch vergeten! Ik had mijn hele koffer thuis al omgegooid, maar ik kon hem nergens vinden!’’
‘’HEBBES!’’ schreeuwde opeens een stem.
Tom deed de deur snel open, en die piepte luid.
‘’Snel, onder de Mantel!’’

---

Hoe loopt dit af? Je leest het de volgende keer!

[Draco]

Met de punt van zijn toverstok verlicht, liep Tom door de bibliotheek. Hij keek in alle hoekjes, maar vond nergens iemand.
En opeens, totaal onverwacht ging de deur van de bibliotheek open, terwijl er helemaal niemand binnen kwam, of eruit ging. Tom keek verbaasd naar de deur, want er was iets heel raars aan de hand. Twee voeten liepen over de grond, het waren twee hele oude, smerige schoenen. Ze liepen door de deur, heel langzaam.
‘’Locomotor Mortis!’’ siste Tom.
De benen kleefden aan elkaar vast, en konden niet verder lopen. De persoon struikelde en een mantal gleed van hem af. Dat dacht Tom, maar het waren drie personen!
‘’Help, Harry! Mijn benen zitten aan elkaar!’’ schreeuwde niemand minder dan Ron Wemel.
‘’Wemel, Potter en Griffel!’’ zei Tom verschrikt, maar ook boos.
Hermelien Griffel zei de tegenbezwering van de vloek van Beentjeplak, en Ron Wemel krabbelde snel overeind. Snel pakte Harry Potter zijn Mantel.
‘’Rennen!’’ gilde Hermelien, ‘’Wegwezen!’’
Het drietal rende weg, maar Tom gaf niet op en rende er achter aan. Ze rende naar de Geschiedenis verdieping, en toen Tom daar, iets later, aankwam, waren ze verdwenen. Een wandtapijt aan de muur bewoog, maar voor de rest was er geen teken van leven.
‘’Ze moeten natuurlijk naar de Toren van Griffoendor, maar waar was die?’’ dacht Tom hopeloos, ‘’Natuurlijk! Het schilderij van die dikke dame! Op de zevende verdieping!’’
Snel rende Tom naar de zevende verdieping, en het schilderij was wakker.
‘’Kan ik u helpen, professor?’’ vroeg het schilderij.
‘’Ja! Liet u net drie leerlingen door?’’
‘’Iemand zei het wachtwoord, ik zag geen leerlingen, dus ik zwaaide open, en na een paar seconden weer dicht,’’ zei het schilderij.
‘’Dus u heeft niemand gezien?’’
‘’Nee, professor.’’
‘’Mag ik misschien naar binnen? Het is voor de goede gang van zaken hier op school.’’
‘’Natuurlijk! Ga maar snel, professor!’’
Ze zwaaide open, en Tom kroop naar binnen. Hij kwam in een rond vertrek, met symbolen van Griffoendor. Het haardvuur was uit, en alles was donker. Boven klapte een deur dicht, en Tom sprintte zo hard als hij kon naar de deur.
Zevendejaars – Jongens stond erop de deur.
Tom gooide de deur open, er daar zag hij ze staan: Harry Potter en Ron Wemel. Snel zag hij Ron Wemel naar de deur toe rennen, en die met een knal dichtgooien. Tom zag de deur op hem afkomen, en een botsing was onvermijdelijk. Met een enorme klap kwam de houten deur tegen het hoofd van Tom aan, en hij viel naar achter, de trap af. Het werd zwart voor zijn ogen..

Een hoop gepraat en heen en weer geren maakte Tom wakker. Het leek of hij dagen had geslapen. Tom keek om zich heen en zag dat hij zich op de Ziekenzaal van Zweinstein bevond. Madame Pleister wekte hem, en Harry Potter, Ron Wemel en Hermelien Griffel stonden voor hem.
‘’Jullie!’’ bracht Tom uit, ‘’Snel madame Plijster, haal professor Anderling!’’
‘’Ik ben er al, Tom,’’ zei een stem vanaf de gang. Professor Anderling kwam binnengelopen.
‘’Ze waren in de bibliotheek! Ik hoorde ze!’’ zei Tom.
‘’Dat is niet waar, professor!’’ protesteerde Harry Potter, ‘’Wat moeten wij in onze pyjama in de bibliotheek?’’
‘’Jullie waren niet op de slaapzaal!’’
‘’We waren van plan naar bed te gaan, toen kwam u binnengestormd! Ik dacht dat het Hermelien was en sloeg de deur dicht!’’ zei Wemel heel onschuldig.
‘’NIET WAAR, WEMEL!’’ schreeuwde Tom keihard.
‘’Professor!’’ zei madame Plijster, ‘’Ik moet u vragen te vertrekken, meneer Potter, meneer Wemel en juffrouw Griffel!’’

[Draco]

Ze liepen naar de deur toe, Anderling draaide zich om naar Tom, en snel lachte Harry Potter hem uit, Wemel stak zijn tong uit en schaterend liepen ze weg.
‘’Minerva! Kan je niks aan die leerlingen doen?’’
‘’Ik ben bang van niet, Tom. Je hebt geen bewijs.’’
‘’Ik wil niet op de Ziekenzaal zijn! Ik wil hier weg!’’ zei Tom plotseling.
‘’U moet rusten, professor!’’ zei madame Plijster bezorgd.
‘’Niks te rusten! Ik ga!’’
Madame Plijster keek hem ontdaan aan.
En hinkend liep hij naar zijn kantoor.
De deur van het kantoor ging weer krakend open, en het was akelig stil. Even bleef Tom uit het raam kijken, de Beukwilg stond er zo vredig bij. Tom liep weer verder naar zijn kantoor, en omdat het nog niet zó laat was, besloot hij om nog even het lesboek door te nemen. Al gauw viel hij in slaap..

Na deze eerste dag aan Zweinstein, gingen de weken snel voorbij. Iedereen had de draai van het schoolleven te pakken, en alles ging zijn gangetje. Het weer buiten werd weer frisser, en de leerlingen haalden al hun sjaals uit de kast. Tom had bij Anderling aangedrongen om elke dag surveillance te doen, om Harry Potter en zijn vrienden een keer te betrappen. Op een zekere avond was Tom zich aan het gereed maken voor de surveillance. Hij keek uit zijn raam, en zag de Beukwilg heen en weer zwaaien, alsof er iemand in de buurt was. Opeens stopte de Beukwilg en stond hij stil, alsof iemand op een knopje drukte. Verbaasd keek Tom naar boom, maar toch begon hij aan zijn surveillance. Hij liep altijd het zelfde rondje. Eerst naar de kerkers, en dan weer naar de zevende verdieping, vanuit daar bezocht hij elke verdieping en dan weer terug naar de Hal. Om stipt negen uur zal de verlichting uit gaan, en alle deuren op een zwaar slot gaan én de Schouwers gingen dan om het kasteel heen lopen. Voordat dat zou gaan gebeuren deed Tom alvast een lichtje op.
‘’Lumos!’’, fluisterde Tom en de punt van zijn toverstok werd verlicht.
Tom keek op zijn horloge, het was vijf minuten voor negen. Opeens, totaal uit het niets gingen de eiken voordeuren open.
‘’De surveillances beginnen om negen uur,’’ fluisterde iemand zachtjes.
‘’We hebben dus nog vijf minuten, tijd zat,’’ zei een ander.
Snel verstopte Tom zich achter een zuil. Hij keek om het hoekje.
‘’Ik hoorde Tops vanmiddag praten met Banning, en het schijnt dat ouwe Povers alle diensten nu doet. Een eitje dus om lang hem te glippen.’’
‘’Helpt Vilder hem niet dan, of mevrouw Norks?’’
‘’Vilder is een Snul, dus die kan als er een indringer is niks doen, daarom doen leraren het. Vilder houdt mevrouw Norks natuurlijk bij zich,’’ zei iemand wijs.
Toen Tom nog een keer om het hoekje keek zag hij dat een mantel van drie leerlingen afviel. Midden in de Hal stonden Harry Potter, Ron Wemel en Hermelien Griffel. Dit was hét moment om achter de zuil vandaan te komen.
‘’Goedenavond, een nachtwandeling gemaakt?’’
Geschrokken keken ze om.
‘’We mogen tot negen uur in het kasteel of buiten het kasteel zijn. We hebben niks ernstigs gedaan, en ons aan de regels gehouden!’’ zei Hermelien Griffel snel.
Harry Potter en Ron Wemel knikten hevig.
‘’Dan zal ik maar opschieten, nietwaar? Om negen uur bent u te laat, en zwerft u dus door de school.’’
Tom keek naar Harry Potter, en hij zag dat hij lelijke schrammen op zijn armen had.
‘’Waarom had u eigenlijk een Onzichtbaarheidmantel bij u?’’ merkte Tom opeens op.
‘’Ehm..voor het geval dat, snapt u. In deze donkere tijden kan je maar niet voorzichtig genoeg zijn,’’ zei Harry Potter.
‘’Geef de Mantel,’’ zei Tom.
‘’Pardon?’’
‘’Geef de Mantel hier, Potter! Zo kan je je niet meer verstoppen!’’

[Draco]

‘’U mag mijn spullen niet afpakken! Ik heb niks misdaan!’’ zei hij als tegen woord.
‘’Oh nee? Let maar eens op,’’ zei Tom, ‘’Accio Onzichtbaarheidmantel!’’
De Mantel vloog op, en belandde tenslotte in Tom’s handen.
‘’Zo, dank u meneer Potter, u heeft trouwens nog..één minuut om op de Slaapzaal te zijn. Succes!’’ zei Tom gemeen.
Verschrikt keken ze op, maar ze wisten dat het tevergeefs was. De kaarsen gingen allemaal uit, en het was pikkedonker.
Tom stond bij de deur die naar het trappenstelsel leidde.
‘’U bent te laat,’’ zei hij terwijl hij met zijn toverstok naar het drietal keek, hij had de Mantel in zijn andere hand. ‘’Laat mij eens kijken..dat is dan 50 punten aftrek voor Griffoendor.’’
Boos keken ze met z’n drieën naar Tom. Hij lachte gemeen.
‘’Per persoon!’’ zei Tom, ‘’Dat betekent dus dat Griffoendor erg achter loopt op de rest van de afdelingen, niet waar?’’
Grommend stonden ze voor hem.
‘’Oh ja, ik meld dit morgen aan professor Anderling. Ik wil weten waar jullie waren of wilt u nu mee naar mijn kantoortje? Dan krijgt professor Anderling, of jullie afdelingshoofd, professor Tops niks te horen…’’
Ze keken elkaar aan.
‘’We gaan wel met u mee,’’ zuchtte Harry Potter uiteindelijk.
‘’Een verstandige keuze. Volgt u mij.’’
Zwijgend liepen ze naar de derde verdieping, naar Tom’s kantoortje. De deur ging open, en de lichten in het lokaal gingen aan. Ze wierpen Tom duistere blikken toe, maar Tom zei daar niets van. De deur van zijn kantoor ging open en Tom nam plaats achter zijn bureau.
‘’Nu wil ik weten waar jullie waren met de Onzichtbaarheidmantel,’’ zei Tom gedecideerd.
‘’We maakten een nachtwandeling, professor,’’ piepte Hermelien Griffel.
‘’Waar naar toe?’’
‘’Naar Hagrid!’’ zei Ron Wemel, ‘’We waren bij Hagrid!’’
‘’Toen ik vertrok brandde er geen licht in het huisje van Hagrid, dus dat is gelogen,’’ zei Tom, ‘’En hoe komt Potter aan die schrammen?’’
Snel deed Harry Potter zijn gewaad over de schrammen. Tom keek uit het raam, de Beukwilg was inmiddels niet meer te zien, en toen begon het te dagen..
‘’De Beukwilg, misschien?’’ vroeg Tom.
Ze keken elkaar angstig aan, maar niemand zei wat.
‘’Wat deden jullie bij de Beukwilg?’’ vroeg Tom met een luide stem.
Ze zwegen.
‘’Ik vroeg, WAT DEDEN JULLIE BIJ DE BEUKWILG!’’
Geschrokken deinsden ze achteruit.
‘’Als jullie niks willen zeggen..dat informeer ik professor Anderling,’’ Tom pakte een perkament uit zijn bureaula, en een veer. ‘’Harry Potter, Ron Wemel, Hermelien Griffel..’’ mompelde Tom, ‘’Beukwilg, Griffoendor, straf.’’
Tom las het perkament nog een keer door, en knikte goedkeurend.
‘’En jullie,’’ en Tom wees op het drietal, ‘’Gaan mee naar professor Anderling. Nu meteen!’’
Dat lieten ze zich geen twee keer zeggen, ze liepen achter Tom aan, naar de voor hun bekende waterspuwers waarachter het kantoor van het schoolhoofd was.
‘’Draco dormiens nunquam titillandus,’’ zei Tom zelfverzekerd.
‘’Dat is de spreuk van Zweinstein,’’ fluisterde Hermelien Griffel bij Harry in zijn oor.
De waterspuwers gingen opzij, en een gang opende naar het kantoor. Tom klopte drie keer.
‘’Binnen,’’ hoorde Tom professor Anderling zeggen.
De deur ging open, en zo te zien schrok ze.
Het eerste wat Tom opviel was dat er een hele grote, gouden lijst hing van het vorig schoolhoofd, Albus Perkamentus. Veel schilderijen deden alsof ze sliepen, maar Perkamentus was klaarwakker.
‘’Wat brengt u hier, professor?’’ vroeg Anderling verbaasd.

[Draco]

Harry Potter, Ron Wemel en Hermelien Griffel kwamen achter hem vandaan. Perkamentus ging rechtop zitten.
‘’Deze leerlingen,’’ en Tom wees met een vinger op ze, ‘’Waren om vijf minuten voor negen nog in de Hal. Potter had een Onzichtbaarheidmantel, die ik inmiddels heb afgepakt. Hij loopt ermee door de school, en ik kan hem zo niet zien! Toen het negen uur was, waren ze nog steeds niet op de slaapzaal, Griffoendor is dus 150 punten lichter.’’
Professor Anderling trok een wenkbrauw op.
‘’Waarom bent u naar hier dan gekomen, als u het al heeft afgehandeld?’’
‘’Ze wilden niet vertellen waar ze zich bevonden,’’ zei Tom, ‘’Misschien krijgt u het uit ze los?’’
‘’Zeg op, Potter. Waar waren jullie?’’ zei Anderling streng.
‘’We waren bij Hagrid, professor,’’ zei Harry Potter.
‘’Waarom met een Onzichtbaarheidmantel? Op het terrein van Zweinstein ben je veilig,’’ onderbrak Tom hem.
‘’Omdat alles kan gebeuren in deze tijden.’’
Perkamentus vroeg de aandacht.
‘’Ja, Albus?’’ vroeg Anderling.
‘’Het lijkt mij duidelijk dat meneer Potter, Wemel en juffrouw Griffel bij Hagrid waren, en omdat het zo gezellig was gingen ze te laat weg bij Hagrid. Ze konden natuurlijk nog de toren van Griffoendor bereiken, als ze waren opgeschoten, maar volgens mij hield u ze tegen, nietwaar?’’
Harry Potter knikte, en Hermelien Griffel zei:
‘’Professor Povers hield ons beneden bij de trap tegen, als we hadden kunnen doorlopen hadden we het gehaald.’’
‘’Dan lijkt het mij wel zo rechtvaardig dat de punten teruggaan naar Griffoendor,’’ deed Anderling er een schepje bovenop.
‘’Geen sprake van! Ze waren in overtreding!’’
‘’Het lijkt me beter dat je gaat, Tom. Potter, Wemel en Griffel blijven hier,’’ zei professor Anderling.
Ze keken elkaar verbaasd aan.
‘’Jullie zijn nog niet van mij af,’’ zei Tom tegen Potter, Wemel en Griffel. ‘’Ik houd jullie wél in de gaten, als je dat maar weet!’’
‘’Genoeg Thomas!’’ zei Perkamentus met een boze stem, de overige schilderijen deden net alsof ze wakker werden.
Met een vernietigende blik keek Tom naar het schilderij van Perkamentus. Hij liep uit het kantoor en trok de deur met een klap dicht.
Uit nieuwsgierigheid bleef Tom luisteren aan de deur. Hij deed net alsof hij de trap afging, maar bleef met een oor tegen de deur luisteren.
‘’Jullie moeten voorzichtiger zijn,’’ snauwde Anderling, ‘’Stel je voor als hij wist waar jullie écht waren.’’
‘’Jullie hebben geen verantwoordelijkheid genomen, jullie weten dat de kamer van Thomas Povers uitkijkt op het terrein, jullie hadden eerder uit de boom moeten komen,’’ zei Perkamentus kalm.
‘’Maar professor, we hadden geen besef van tijd. En het was ook wel heel toevallig dat Povers ons uit de boom zag komen. Het kon toch ook zijn dat de boom uit zichzelf stopte?’’ zei Harry Potter.
‘’En we waren onzichtbaar! Hoe kan het dat hij ons verdenkt?’’ zei Ron Wemel tegen Anderling.
‘’Dat is ook een probleem, Albus. Tom heeft de Mantel,’’ zei Anderling.
‘’Daar kunnen we wel wat op verzinnen. Hij heeft elke avond dienst, dus ’s avonds of tijdens de les in zijn kantoor een makkelijk doelwit. Ik juich dit absoluut niet toe, Harry, maar we moeten die Mantel hebben. Zorg voor chaos in de klas, en open de deur,’’ zei Perkamentus.
‘’Ik ben bang dat Alohormora niet werkt, professor!’’ zei Hermelien Griffel.
‘’Het mes van Sirius,’’ mompelde Harry Potter, ‘’Die werkte ook op de kamer van Omber.’’
‘’Zorg dat niemand je ziet, Harry,’’ zei Perkamentus bruusk.
Tom hoorde de voetstappen dichterbij komen, en rende gauw de trap af, hij was helemaal vergeten dat hij nog nachtdienst had. Na een paar seconden kwamen Harry Potter, Ron Wemel en Hermelien Griffel de trap af, gevolgd door professor Anderling.

[Draco]

‘’Ik breng ze naar de slaapzaal, Tom. Je kan weer verder surveilleren.’’
‘’Ik begin meteen weer, professor,’’ zei Tom tegen Anderling, ‘’Alvast een goede nachtrust.’’
‘’Dank je, van hetzelfde,’’ zei Anderling, en ze verdween alweer uit het zicht. Als ze langs een harnas of een fakkel liep, begon die meteen te branden, als ze weg was ging de fakkel weer uit.
De dienst verliep uiterst rustig, en Tom dacht na over de woorden die Perkamentus tegen Harry Potter had gezegd. Dat betekende dus dat zijn kantoor niet meer veilig was. Tom besloot om eerder te stoppen met de nachtdienst. Buiten hoorde hij de klok twee uur slaan, dat was wel lang genoeg, vond Tom. Toen Tom in zijn kantoor was, borg hij de Mantel op, en wel in zijn eigen koffer, met een slot. Ook al wist Tom dat Potter een mes van ene Sirieus had. Tom was zó uitgeput van de avond dat hij op bed neer plofte, en al gauw in slaap viel.

De volgende ochtend waren de Zesdejaars van Griffoendor en Ravenklauw aan de beurt. Deze klas had een hoog niveau, en ook veel leerlingen waren doorgegaan voor een PUIST in Verweer tegen de Zwarte Kunsten, omdat ze vorig jaar genoeg SLIJMBALlen hadden. De klas dromde binnen en Tom zat al achter zijn bureau. Hij had niet de moeite genomen om te ontbijten in de Grote Zaal, dus daarom zat hij al achter zijn bureau. Tom merkte dat hij ontzettend moe was, de avonddiensten begonnen hun tol te eisen. Tom wreef in zijn ogen en zette zijn bril op.
‘’Vandaag houden we het rustig, want ik ben hartstikke moe,’’ zei Tom oprecht, ‘’Door die slopende nachtdiensten.’’
‘’Professor? Waarom neemt u dan alle dagen op u?’’ vroeg een meisje.
Alles draaide voor Tom zijn ogen en hij zag dubbel.
‘’Juffrouw Wemel, was het toch?’’
‘’Ja, professor.’’
‘’Vraag die reden maar aan je gluiperige broer! Als jullie het nog niet gemerkt hadden, Griffoendor is 150 punten lichter!’’
‘’Dat was echt een valse streek van u, professor!’’ zei Ginny Wemel woedend.
‘’Dus je broer heeft alles al verteld? Dan lijkt het me voor u vrij duidelijk, juffrouw Wemel. Uw broer en die belachelijke Harry Potter en dat betwetertje van een Griffel waren in overtreding!’’
‘’Harry Potter is niet belachelijk!’’ zei ze boos.
‘’Zozo, juffrouw Wemel. Een beetje..verliefd?’’
Ginny Wemel liep rood aan.
‘’Dus hier hebben we een gevoelig punt, begrijp ik?’’ grinnikte Tom.
‘’En u dan? Ik hoorde van Ron dat u een leuke foto in uw kantoor heeft staan. Wie is die lelijke heks, vroeg ik me af,’’ zei Ginny Wemel luchtig.
‘’Het zit zeker in de familie, juffrouw Wemel? 50 punten aftrek van Griffoendor, en nu zou ik u mond maar houden!’’
‘’Dus hier hebben we een gevoelig punt, begrijp ik?’’ deed Ginny Wemel hem na.
De klas gierde van het lachen, en Tom voelde zijn boosheid opkomen, maar tegelijkertijd ook zijn vermoeidheid. Tom besloot om haar te negeren, en ging verder met de les.
‘’Vandaag oefenen we met non-verbale spreuken. Iets wat jullie nog nooit eerder hebben gedaan, neem ik aan?’’
De klas schudde nee.
‘’Mooi, zoek een partner, en gebruik een Schildspreuk. Er mag niet gepraat worden!’’
Ze deden wat hen gezegd werd, en Loena Leeflang produceerde als eerste een Schildspreuk zonder iets te zeggen.
‘’Perfect! 20 punten voor Ravenklauw, juffrouw Leeflang!’’
De les liep ten einde, en de leerlingen verlieten het lokaal. Ginny Wemel keek hem met een vernietigende blik aan.
‘’Tot volgende week, juffrouw Wemel,’’ zei Tom met een gemene glimlach. ‘’En doet u de groeten aan dat stuk verdriet dat Ron Wemel heet?’’
Ze keek niet om.

[Draco]

‘’En zeg maar tegen hem dat er maandag GEEN chaos in de klas ontstaat. De Mantel is goed verborgen!’’
Ze bleef even stilstaan, maar liep daarna toch weer verder, naar de eerste verdieping.

De vermoeidheid begon steeds meer zijn tol te eisen. Tom stuurde de zevendejaars van Huffelpuf en Ravenklauw weg, want hij hield het niet meer. Met hoofdpijn ging hij op het bed liggen, en tot zijn verbazing lag er een brief op zijn bureau.

Beste Tom Povers,

Morgen, zaterdag, is er weer een uitje naar het dorp, Zweinsveld. Dat betekent een dagje uit voor de leerlingen, en een dagje uit voor de leraren. Even de boel de boel laten en rustig ronddwalen. Ik wens u veel plezier, en vooral een heerlijk dagje buiten de kasteelmuren. Ervaren Schouwers lopen rond in Zweinsveld, dus geen gevaar voor leerlingen en natuurlijk leraren. Nogmaals veel plezier!

Minerva Anderling

‘’Heerlijk!’’ dacht Tom, ‘’Even niks doen en rustig in de Drie Bezemstelen zitten met een glas Boterbier.’’

De vrijdag brak aan, en dat was Tom’s enige vrije dag. Deze dag vond Tom altijd erg saai, maar het voordeel was dat hij heerlijk kon uitslapen. Nadat Tom uit bed was gekomen, was het onderhand al weer tijd voor de lunch. Tom kleedde zich aan en liep naar de Grote Zaal, even voordat de bel zou gaan, zodat hij niet mee zou worden gesleept in de stroom van leerlingen. Met een mooi zwiepje van zijn toverstok beveiligde Tom zijn deur, zodat Potter zijn Mantel niet kon pakken. Daarbij beveiligde hij ook nog zijn lokaaldeur, zodat het echt ondoordringbaar was. Hermelien Griffel keek van een afstand naar hem, maar Tom negeerde haar. Hij vroeg zich af waarom zij niet in de les was, en daar helemaal alleen zat. Tom liep langs haar zonder iets te zeggen, op weg naar de Grote Zaal. Sommige leerlingen zaten al in de Zaal, zoals Ginny Wemel die hem expres niet aankeek, en Simon Filister. Tom nam plaats achter de Oppertafel, en de Zaal stroomde vol. Sommige leerden nog een proefwerk, een ander was rustig aan het eten. Tom begon aan zijn toast tot professor Tops hem aanstootte.
‘’Ik hoorde van leerlingen van mijn afdeling dat u spullen had afgepakt?’’
‘’Jazeker,’’ mompelde Tom.
‘’Waarom? Ik hoorde van het schoolhoofd dat u ze tegen hield, en dat ze daardoor de Toren van Griffoendor niet konden bereiken?’’
‘’Potter heeft een Onzichtbaarheidmantel, waarmee hij ongezien door de school kan lopen, en als hij iets strafbaars doet kan ik dat niet zien. Daarom heb ik die Mantel afgepakt.’’
‘’En u wilt hem ook niet –‘’
‘’Nee, ik geef hem niet terug. Ook al was Potter de Minister van Toverkunst, ik hou die Mantel!’’
‘’Het is een eigendom van Harry, en hij doet er niks verkeerds mee..’’ begon Tops.
‘’Professor Tops, kan u dan tegen meneer Potter zeggen dat hij zijn Mantel zelf mag komen halen, en als ik hem betrap dat ik hem hoogstpersoonlijk van Zweinstein schop!’’
Tops keek hem raar aan, maar knikte goedkeurend. Een paar minuten later knoopte ze een gesprek aan met Anderling.
De vrijdag liep ten einde, en na de gebruikelijke bezweringen te hebben uitgesproken over zijn kantoor en lokaal begon Tom weer aan de surveillance.

Zaterdagochtend brak aan, en Tom was erg vroeg wakker. Omdat er al lang niks tijdens de diensten waren gebeurd, besloot Tom om gisteravond om elf uur al te stoppen, anders had hij er helemaal niet uitgekomen. Vandaag was de eerste dag dat Tom weer naar Zweinsveld ging. Bij de grote eiken voordeuren stond Vilder Hypocrietsprieten, en controleerde de leerlingen. Tom kon gemakkelijk doorlopen, dus hij was één van de eerste in Zweinsveld. Tom besloot om maar eerst naar de Drie -

---

Volgende keer: Meer!!

[Draco]

Hierbij vraag ik om reacties, ik weet niet of iemand het verhaal leest?

Edit Rik: IK less het met veel belangstelling.


- Bezemstelen te gaan, en hij bestelde een Boterbier bij madame Rosmerta. Ze liep naar de kelder en zette het flesje op de bar. Tom rekende af en ging aan de verste tafel zitten, in een hoekje. Het aantal Zweinstein leerlingen nam in rap tempo toe. Al gauw zat de hele kroeg vol, en madame Rosmerta maakte flinke bewegingen met haar toverstok. Toen het té vol werd liep Tom weer naar buiten. Het scheen keihard te regenen, en vele leerlingen renden met hun gewaad over hun hoofd. Tom maakte zich daar niet veel zorgen om, tenslotte regende het wel vaker. Tom slenterde door de straatjes, en kwam uit bij de tweede kroeg van het dorp: De Zweinskop. Het was er zeer rustig, dus Tom besloot daar maar te gaan zitten. Nadat de barman hem verveeld had aangekeken gaf hij Tom een Boterbier. De barman bleef hem aanstaren, en ergens diep van binnen leek hij op iemand, maar Tom kon zich geen beeld bedenken. Een uil fladderde rond de Zweinskop zo te zien was hij ergens na op zoek, en na enkele seconden ging hij buiten op de vensterbank zitten en tikte tegen hem raam. Tom opende het raam en de pikzwarte uil liet de brief vallen, en vloog weer weg.

Kom naar de Zweinskop

Dat was het briefje, Tom keek op de achterkant of het daar verder ging, maar dat was blanco. De letters gloeide op en verdwenen toen, het perkament was weer blanco. Na een paar seconden lichte het weer op, en verschenen er nieuwe letters:

Kom naar het toilet

Tom stond op, en liep naar de WC, zijn toverstok zat in zijn gewaad, en zijn hand in zijn zak zodat hij zijn toverstok meteen kon trekken. Hij sloeg de deur van de WC achter zich dicht en wachtte. Uit een van de hokjes kwam een jongen met een spits gezicht en blond haar. Naast zijn hokje kwam er weer een man met vies, vettig zwart haar uit.
‘’U bent Thomas Povers?’’ snauwde de man.
‘’Wie wilt dat weten?’’ vroeg Tom dapper.
‘’Mijn naam is Severus Sneep, en dit is Draco Malfidus,’’ zei hij scherp.
‘’Sneep? Jij hebt Albus Perkamentus vermoord!’’ en Tom trok zijn toverstok.
‘’Doe die stok weg, of ik breek hem doormidden!’’ zei Sneep.
Tom hield de stok bevend van angst vast.
‘’Expelliarmus!’’ zei Draco Malfidus, die voor het eerst zijn mond open deed.
De toverstok van Tom vloog uit zijn handen, en belandde in de vingers van Severus Sneep.
‘’Goed gedaan, Draco,’’ zei Sneep blij, ‘’Denk je dat we het hem kunnen vertellen?’’
Draco Malfidus knikte.
‘’Luister goed Povers,’’ zei Sneep bruusk, ‘’Draco Malfidus wil graag weer naar Zweinstein, en jíj gaat dat voor ons regelen.’’
‘’Ik zeg helemaal niks! Zweinstein laat geen moordenaars toe, Sneep!’’
‘’Ik wist je antwoord al, ouwe idioot!’’ snauwde Sneep.
‘’Jullie kunnen mij niet dwingen!’’ en Tom draaide zich om en wilde het toilet verlaten, om hulp te halen.
‘’Draco,’’ fluisterde Sneep, ‘’Denk je dat je nu wel een Onvergefelijke Vloek aankan?’’
Tom keek angstig, als de Vloek des Doods werd uitgesproken was hij er geweest.
‘’Als jullie mijn doden kan ik niet zorgen dat hij weer op Zweinstein komt!’’ zei Tom snel, in de hoop dat ze hem niet zouden vermoorden.
‘’Wie zegt dat we de Vloek des Doods gebruiken? Je geeft Verweer tegen de Zwarte Kunsten, dus je weet dondersgoed dat er nog twee zijn.’’
Als ze de Imperius-vloek zouden uitspreken was Tom verloren, dat werd hij gedwongen om Malfidus toe te laten op Zweinstein.
‘’Ik geloof dat uw mijn vader kent, Lucius Malfidus?’’ zei Draco Malfidus.
‘’Alsof ik die ken!’’

---

Wat gaat er gebeuren? Je leest het de volgende keer!

This post has been edited by Rik on Jun 8 2007, 08:24 PM

[Draco]

Dank voor de reacties

‘’Dan weet u ook waartoe hij in staat is. Doet u vrijwillig een goed woordje bij het schoolbestuur of moeten we uw dwingen?’’
‘’Oh, dat durven jullie niet!’’
‘’We hebben orders van de Heer van het Duister. Voor hem hebben we alles over,’’ en hij liet het Duistere Teken op zijn arm zien, dat helemaal verschroeid was.
Tom schrok en deinsde achteruit.
‘’Oké, oké!’’ suste Tom, ‘’Ik doe het.’’
‘’Ik wist het wel,’’ zei Severus Sneep. ‘’En als we merken dat je niet goed je best doet..’’ dreigde Sneep, ‘’Spreken we alsnog de Imperius-vloek over je uit. En je verteld niemand, maar dan ook niemand dat je ons gesproken hebt.’’
Tom schudde snel zijn hoofd.
‘’En als we merken dat je probeert aanwijzingen te geven van dit gesprek,’’ zei Draco en hij ging met zijn toverstok langs zijn keel, ‘’Ben je er alsnog geweest.’’
‘’Als je op Zweinstein arriveert schrijf je een brief aan het schoolbestuur. Wij kennen het hoofd van het schoolbestuur persoonlijk, dus dat levert geen problemen op. Je komt als het gelukt is op die avond naar de Zweinskop. We zullen weten als je er bent,’’ zei Sneep.
‘’En geen grapjes!’’ zei Draco Malfidus dreigend, ‘’We weten je te vinden.’’
Met een zwiepje van hun toverstok Verdwijnselden ze, en was het toilet weer leeg. Tom raapte zijn toverstok op en keek in de gebroken spiegel. Tom zag dat hij lijkbleek was, en hij schrok van zijn eigen spiegelbeeld. Snel rende Tom de kroeg uit, en het regende nu nog harder. Zo hard als Tom kon rende hij naar het kasteel, dat steeds dichterbij kwam. Tom rende op de oprit van Zweinstein, wat verbazingwekkend was omdat de hekken open stonden, terwijl de veiligheidsregels enorm aangescherpt waren. Tom liep in de Hal bijna professor Banning omver, en Ravenklauwers schoten snel te hulp. Het kon Tom niks schelen, en bij de marmeren trappen aangekomen liep Tom verder naar zijn kantoor. Hij was weer veilig.

Het was niet één van de leukste dagen op Zweinstein. Tom pakte met tegenzin perkament uit zijn bureaula, en doopte zijn veer in de inkt.

Geacht schoolbestuur,

Bij deze vraag ik u om toelating van een leerling, de heer Draco Malfidus, op Zweinstein. Ik weet wat u over hem denkt, maar bij de gebeurtenissen van vorig jaar was de jonge heer Malfidus niet aanwezig. Hij heeft Albus Perkamentus niet vermoord, en handelde onder de Imperius-vloek van de Heer van het Duister. Hopelijk mag hij weer naar Zweinstein, de heer Malfidus wil graag studeren.

Ik hoop spoedig een positief antwoord te krijgen,

Thomas Povers, professor Verweer tegen de Zwarte Kunsten.

Dat Malfidus onder de Imperius-vloek verkeerde had Tom gelogen, het was volgens Sneep en Malfidus van het grootste belang dat Malfidus weer toegelaten werd. Tom liep naar de Uilenvleugel, wat een eind lopen was vanaf zijn kantoor. Het was enorm rustig in de school, alle leerlingen waren naar Zweinsveld zo te zien. Binnen een paar minuten was Tom bij de Uilenvleugel, en hij bond de brief vast aan een bruine schooluil. De uil vloog krassend de regenen in, met de brief aan de poot.

Het weekend was jammer genoeg weer voorbij. Een nieuwe dag die maandag heette stond op hem te wachten. Tom kleedde zich aan en kamde zijn haren, hij trok een donkerblauw gewaad aan en liep naar de Grote Zaal. Met de gebruikelijke bezweringen beveiligde Tom de deur van zijn kantoor en lokaal. Dit deed hij nu elke keer, omdat Potter zijn Mantel gewoon niet mocht hebben. In de Grote Zaal was het een drukte van jewelste. Leerlingen spraken nog steeds met elkaar over Zweinsveld, en sommige leerden nog even gauw een proefwerk door. Tom nam plaats op zijn gebruikelijke plek, en -

---

Volgende keer meer! Blijf het lezen!